Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Hosea

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

Forrige kapittelNeste kapittel

Når ødeleggelsen kommer
13Når Efraim talte, ble det redsel,
          han var en fyrste i Israel.
          Men han førte skyld over seg ved Baal og døde.
          
   
 2 Og nå fortsetter de med å synde;
          av sølvet sitt har de støpt seg bilder,
          gudebilder etter sitt eget hode,
          alt sammen laget av håndverkere.
          Folk sier om dem:
          «De som ofrer mennesker, kysser kalver.»
          
   
 3 Derfor skal de bli som morgendisen,
          lik dugg som tidlig blir borte,
          lik agner som blåser bort fra treskeplassen,
          lik røyk fra ljoren.
          
   
 4 Jeg er Herren din Gud,
          helt fra Egypt.
          Noen annen gud enn meg kjenner du ikke,
          det finnes ingen annen frelser enn jeg.
          
   
 5 Jeg tok meg av deg i ørkenen,
          i det tørre landet.
          
   
 6 De beitet og ble mette.
          Da de var mette, ble de hovmodige,
          derfor glemte de meg.
          
   
 7 Jeg er blitt mot dem som en løve,
          lik en leopard lurer jeg ved veien.
          
   
 8 Jeg vil komme over dem som en binne
          de har tatt ungene fra,
          og rive opp brystet på dem.
          Jeg vil ete dem opp som en løve;
          de ville dyrene skal slite dem i stykker.
          
   
 9 Når ødeleggelsen kommer, Israel,
          hvem skal hjelpe deg da?
          
   
10 Hvor er da kongen din
          som kan berge deg i alle byene dine,
          og hvor er dommerne dine?
          Du har jo sagt:
          «Gi meg konge og høvdinger!»
          
   
11 Jeg gir deg en konge i min vrede,
          og i min harme tar jeg ham bort.
          
   
12 Efraims skyld er samlet opp,
          synden hans er gjemt.
          
   
13 Når fødselsriene kommer,
          er han et barn uten forstand.
          Når tiden er der,
          kommer han ikke fram til livmormunnen.
          
   
14 Skal jeg fri dem fra dødsrikets makt,
          løse dem ut fra døden?
          Død, hvor er din pest?
          Dødsrike, hvor er din sott?
          Medlidenhet er skjult for mine øyne.
          
   
15 Ja, han skiller brødre fra hverandre.
          Det kommer en østavind, et Herrens vær
          som blåser opp fra ørkenen.
          Da blir brønnen hans tom og kilden tørr.
          Han plyndrer skattkammeret
          for alle dyre ting.

   
Hos 13,2 viser til 1 Kong 12,28, 1 Kong 19,18, 2 Kong 17,16
Note: kysser kalver: tilber bilder av Baal. >8,5; 10,5.
Hos 13,14 viser til Jes 25,8+
Note: fri … makt: I 1 Kor 15,55 gis uttrykket en positiv tolkning.
Forrige kapittelNeste kapittel

01. august 2021

Dagens Bibelord

Matteus 18,21–35

Les i nettbibelen

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! ... Vis hele teksten

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! 23Difor kan himmelriket liknast med ein konge som ville gjera opp rekneskapen med tenarane sine. 24Då han tok til med oppgjeret, førte dei fram for han ein som var skuldig ti tusen talentar. 25Han hadde ikkje noko å betala med, og herren baud at han skulle seljast, både han og kona hans og borna og alt han eigde, så gjelda kunne betalast. 26Men tenaren fall på kne for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg alt saman.’ 27Herren fekk inderleg medkjensle med han, sleppte han fri og ettergav han skulda. 28Då tenaren kom ut, møtte han ein medtenar som skulda han hundre denarar. Han greip medtenaren, tok strupetak på han og sa: ‘Betal det du skuldar!’ 29Medtenaren fall ned for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg.’ 30Men han ville ikkje. Han gjekk av stad og sette medtenaren sin i fengsel; der skulle han sitja til han hadde betalt skulda. 31Då dei andre tenarane såg det som hende, vart dei svært sorgfulle. Dei gjekk til herren sin og fortalde han alt som var hendt. 32Då kalla herren tenaren til seg att og sa til han: ‘Du vonde tenar! Heile skulda ettergav eg deg fordi du bad meg om det. 33Skulle ikkje du òg ha vist miskunn mot medtenaren din, slik eg viste miskunn mot deg?’ 34Og herren vart sint og overgav tenaren til fangevaktarar som skulle mishandla han til han hadde betalt heile skulda. 35Slik skal Far min i himmelen gjera med kvar ein av dykk som ikkje av hjartet tilgjev bror sin.»