Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salmenes bok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Forrige kapittelNeste kapittel
60Til korlederen. Etter «Vitnesbyrdets lilje». En miktam, til lærdom. Av David,  2 den gang han lå i strid med arameerriket mellom elvene og arameerriket i Soba, og Joab dro tilbake og slo edomittene i Saltdalen, tolv tusen mann.
          
   
 3 Gud, du har forkastet og knust oss.
          Harm har du vært. Reis oss opp igjen!
          
   
 4 Du lot landet skjelve og revne.
          Leg bruddene, for landet vakler.
          
   
 5 Du lot ditt folk se harde tider,
          ga oss vin så vi ravet.
          
   
 6 Du reiste en fane for dem som frykter deg.
          Dit kan de flykte for buen.
          
   
 7 Hjelp oss med din høyre hånd, svar meg,
          så dine kjære kan bli berget.
          
   
 8 Gud har talt i sin helligdom:
          «Med jubel vil jeg dele ut Sikem,
          Sukkot-dalen vil jeg måle opp.
          
   
 9 Mitt er Gilead og mitt er Manasse,
          Efraim er hjelmen på mitt hode,
          Juda er min herskerstav.
          
   
10 Men Moab er mitt vaskefat,
          på Edom kaster jeg sandalen.
          Hyll meg, Filisterland!»
          
   
11 Hvem fører meg til festningsbyen,
          hvem leder meg til Edom?
          
   
12 Det er du, Gud, du som forkastet oss
          og ikke dro ut med våre hærer.
          
   
13 Støtt oss mot fienden!
          Hjelp fra mennesker er ingenting verdt.
          
   
14 I Gud skal vi gjøre storverk.
          Han skal tråkke ned våre fiender.
Note: Vitnesbyrdets lilje: kanskje navn på en melodi.
Sal 60,2 viser til 2 Sam 8,3ff
Note: mellom elvene: Eufrat og Tigris. Soba: et arameerrike nord for Damaskus. Jf. 1 Sam 14,47. Saltdalen: trolig en dal sør for Dødehavet.
Sal 60,7 viser til Sal 108,7ff
Note: Sukkot-dalen: dalføre ved Jabbok-elven i Østjordanlandet.
Sal 60,13 viser til Sal 146,3ff
Forrige kapittelNeste kapittel

01. august 2021

Dagens Bibelord

Matteus 18,21–35

Les i nettbibelen

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! ... Vis hele teksten

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! 23Difor kan himmelriket liknast med ein konge som ville gjera opp rekneskapen med tenarane sine. 24Då han tok til med oppgjeret, førte dei fram for han ein som var skuldig ti tusen talentar. 25Han hadde ikkje noko å betala med, og herren baud at han skulle seljast, både han og kona hans og borna og alt han eigde, så gjelda kunne betalast. 26Men tenaren fall på kne for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg alt saman.’ 27Herren fekk inderleg medkjensle med han, sleppte han fri og ettergav han skulda. 28Då tenaren kom ut, møtte han ein medtenar som skulda han hundre denarar. Han greip medtenaren, tok strupetak på han og sa: ‘Betal det du skuldar!’ 29Medtenaren fall ned for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg.’ 30Men han ville ikkje. Han gjekk av stad og sette medtenaren sin i fengsel; der skulle han sitja til han hadde betalt skulda. 31Då dei andre tenarane såg det som hende, vart dei svært sorgfulle. Dei gjekk til herren sin og fortalde han alt som var hendt. 32Då kalla herren tenaren til seg att og sa til han: ‘Du vonde tenar! Heile skulda ettergav eg deg fordi du bad meg om det. 33Skulle ikkje du òg ha vist miskunn mot medtenaren din, slik eg viste miskunn mot deg?’ 34Og herren vart sint og overgav tenaren til fangevaktarar som skulle mishandla han til han hadde betalt heile skulda. 35Slik skal Far min i himmelen gjera med kvar ein av dykk som ikkje av hjartet tilgjev bror sin.»