Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salmenes bok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Forrige kapittelNeste kapittel
144Av David.
        
          Velsignet er Herren, min klippe,
          han som lærer opp hendene mine til strid
          og fingrene til krig.
          
   
 2 Han er min miskunn, min borg og mitt vern,
          han er min befrier og mitt skjold.
          Jeg søker tilflukt hos ham,
          han legger folket mitt under meg!
          
   
 3 Herre, hva er vel et menneske,
          siden du vil kjenne det,
          et menneskebarn, siden du tenker på det?
          
   
 4 Mennesket ligner et pust,
          våre dager er som en flyktende skygge.
          
   
 5 Herre, bøy din himmel og stig ned,
          rør ved fjellene så det ryker av dem!
          
   
 6 La lynet blinke og spre dem!
          Skyt pilene dine og skrem dem!
          
   
 7 Rekk hånden ut fra det høye,
          fri meg og berg meg fra veldige vann,
          fra fremmedes hånd.
          
   
 8 Med munnen taler de tomme ord,
          med hevet høyre hånd sverger de falskt.
          
   
 9 Gud, jeg vil synge en ny sang
          og spille for deg på tistrenget harpe.
          
   
10 Du gir konger seier
          og frir din tjener David fra det onde sverdet.
          
   
11 Fri meg og berg meg fra fremmedes hånd.
          Med munnen taler de tomme ord,
          med hevet høyre hånd sverger de falskt.
          
   
12 Alt som unge ligner sønnene våre høyvokste planter.
          Døtrene er som bæresøyler skåret ut for et palass.
          
   
13 Da blir forrådskamrene fulle,
          de bugner av all slags mat.
          Sauene våre ute i marken
          øker til tusen, ja, mange tusen.
          
   
14 Da blir kyrne våre fete.
          Ingen bryter ut, og ingen blir borte.
          Ingen klage høres på torgene.
          
   
15 Salig er det folket som har det slik,
          salig er det folket som har Herren til Gud!
Sal 144,1 viser til Sal 18,3+
Sal 144,3 viser til Sal 8,5+
Sal 144,4 viser til Sal 39,6f+
Sal 144,7 viser til Sal 18,17
Note: veldige vann: bilde på farene som truer. Jf. 42,8; 71,20; 130,1.
Sal 144,9 viser til Sal 33,2+
Note: Betydningen av den hebr. teksten er usikker.
Forrige kapittelNeste kapittel

15. mai 2021

Dagens Bibelord

Apostelgjerningane 24,10–21

Les i nettbibelen

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. ... Vis hele teksten

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. 11Du kan lett få stadfest at det ikkje er meir enn tolv dagar sidan eg reiste opp til Jerusalem for å tilbe. 12Og ingen har sett meg diskutera med nokon eller eggja opp folk, verken i tempelet eller i synagogane eller nokon annan stad i byen. 13Dei kan heller ikkje prova det dei no klagar meg for. 14Men det vedgår eg: Eg dyrkar våre fedrars Gud gjennom å følgja Vegen, som dei kallar ei sektlære. For eg trur alt det som er skrive i lova og profetane, 15og eg har den same von til Gud som desse har: at rettferdige og urettferdige ein gong skal stå opp frå dei døde. 16Difor legg eg vinn på alltid å ha eit reint samvit for Gud og menneske. 17Etter mange år kom eg for å gje ei gåve til dei fattige i folket mitt og for å ofra. 18Då var det dei fann meg i tempelet, der eg hadde late meg reinsa. Eg samla ikkje folk om meg og laga ikkje uro. 19Men nokre jødar frå Asia såg meg, og det var dei som burde ha møtt fram for deg og kome med skuldingar, om dei hadde hatt nokon. 20Eller så bør dei som står her, sjølve seia kva dei fann meg skuldig i då eg stod for Rådet. 21Det kan vel ikkje berre vera for det eine ordet eg ropa ut då eg stod framfor dei: ‘Det er for oppstoda frå dei døde eg står for retten her i dag.’»