Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salomos ordspråk

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

Forrige kapittelNeste kapittel
26Som snø om sommeren og regn under innhøsting,
          like lite passer ære for dåren.
          
   
 2 Lik spurv og svale som flakser og flyr,
          er en grunnløs forbannelse, den rammer ikke.
          
   
 3 Svepe til hesten, tømmer til eselet
          og ris til dårenes rygg!
          
   
 4 Svar ikke dåren like dumt som han spør,
          ellers blir du selv som han.
          
   
 5 Svar dåren like dumt som han spør,
          så han ikke blir vis i egne øyne.
          
   
 6 Den som sender bud med en dåre,
          hugger føttene av seg og drikker vold.
          
   
 7 Kraftløse henger beina på den lamme
          og ordspråk i munnen på dårer.
          
   
 8 Lik den som legger stein i slyngen,
          er den som gir en dåre ære.
          
   
 9 Lik en tornegrein i hånden på en dranker
          er et ordspråk i munnen på dårer.
          
   
10 Lik en bueskytter som sårer alle og enhver,
          er den som hyrer en dåre
          eller folk som tilfeldigvis går forbi.
          
   
11 Lik hunden som snur seg til sitt eget spy,
          er en dåre som gjentar sin dumhet.
          
   
12 Ser du en mann som er vis i egne øyne?
          Det er større håp for dåren enn for ham.
          
   
13 Den late sier: «Det er et villdyr på veien,
          en løve på torget!»
          
   
14 Døren dreier seg på hengslet,
          den late snur seg i sengen.
          
   
15 Den late stikker hånden i fatet,
          men orker ikke føre den til munnen.
          
   
16 Den late er visere i egne øyne
          enn sju som gir kloke svar.
          
   
17 Lik en som drar i ørene på en hund,
          er den som kommer forbi
          og hisser seg opp over en trette
          han ikke har noe med.
          
   
18 Lik en galning som skyter
          brennende og dødelige piler,
          
   
19 er den som bedrar sin venn
          og sier: «Det var bare en spøk.»
          
   
20 Er det slutt på veden, slukner ilden;
          er baktaleren borte, stilner tretten.
          
   
21 Det trengs kull til glør og ved til ild
          og en trettekjær mann til å tenne strid.
          
   
22 Ord fra en baktaler er som lekre retter,
          de glir ned i magen.
          
   
23 Som urent sølv utenpå et leirkar
          er sleipe lepper og et ondt hjerte.
          
   
24 En fiende skaper seg til med leppene,
          men i sitt indre bærer han på svik.
          
   
25 Gjør han stemmen blid, så tro ham ikke,
          for sju avskyelige ting har han i hjertet.
          
   
26 Skjuler han hatet med list,
          blir ondskapen avslørt når folket samles.
          
   
27 Den som graver en grav, faller selv i den,
          den som ruller en stein, får den over seg.
          
   
28 Den som taler med falsk tunge,
          hater sannhet,
          glatt munn fører til fall.
Note: Betydningen av den hebr. teksten er usikker.
Forrige kapittelNeste kapittel

15. mai 2021

Dagens Bibelord

Apostelgjerningane 24,10–21

Les i nettbibelen

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. ... Vis hele teksten

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. 11Du kan lett få stadfest at det ikkje er meir enn tolv dagar sidan eg reiste opp til Jerusalem for å tilbe. 12Og ingen har sett meg diskutera med nokon eller eggja opp folk, verken i tempelet eller i synagogane eller nokon annan stad i byen. 13Dei kan heller ikkje prova det dei no klagar meg for. 14Men det vedgår eg: Eg dyrkar våre fedrars Gud gjennom å følgja Vegen, som dei kallar ei sektlære. For eg trur alt det som er skrive i lova og profetane, 15og eg har den same von til Gud som desse har: at rettferdige og urettferdige ein gong skal stå opp frå dei døde. 16Difor legg eg vinn på alltid å ha eit reint samvit for Gud og menneske. 17Etter mange år kom eg for å gje ei gåve til dei fattige i folket mitt og for å ofra. 18Då var det dei fann meg i tempelet, der eg hadde late meg reinsa. Eg samla ikkje folk om meg og laga ikkje uro. 19Men nokre jødar frå Asia såg meg, og det var dei som burde ha møtt fram for deg og kome med skuldingar, om dei hadde hatt nokon. 20Eller så bør dei som står her, sjølve seia kva dei fann meg skuldig i då eg stod for Rådet. 21Det kan vel ikkje berre vera for det eine ordet eg ropa ut då eg stod framfor dei: ‘Det er for oppstoda frå dei døde eg står for retten her i dag.’»