Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Jesaja

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66

Forrige kapittelNeste kapittel

Den store omveltningen
24Se, Herren herjer jorden
          og legger den øde,
          fordreier ansiktet på den
          og sprer dem som bor der.
          
   
 2 Da går det folk som prest,
          slave som herre,
          slavekvinne som husfrue,
          kjøper som selger,
          långiver som låntaker,
          innkrever som skyldner.
          
   
 3 Herjes, herjes skal jorden
          og plyndres, plyndres,
          for dette ordet har Herren talt.
          
   
 4 Jorden sørger og visner,
          verden tørker bort og visner,
          både jorden og det høye tørker bort.
          
   
 5 Jorden er vanhelliget
          av dem som bor der.
          For de har overtrådt lover,
          forandret forskrifter,
          brutt den evige pakt.
          
   
 6 Derfor blir jorden
          fortært av forbannelse.
          De som bor der,
          må bøte for sin skyld.
          Derfor brenner de som bor på jorden,
          bare en liten rest blir tilbake.
          
   
 7 Den nye vinen sørger,
          vinstokken tørker bort,
          alle som var glade i hjertet, må sukke.
          
   
 8 Trommenes glede tar slutt,
          lyden av jubel stilner,
          lyrens glede tar slutt.
          
   
 9 Folk drikker ikke vin til sang,
          det sterke smaker bittert for den som drikker.
          
   
10 Knust er den øde byen,
          stengt er hvert hus, ingen slipper inn.
          
   
11 I gatene er det klagerop,
          de har ikke vin,
          all glede har mørknet,
          fryd er forvist fra landet.
          
   
12 Byen er lagt øde,
          porten er knust.
          
   
13 For blant folkene på jorden
          skal det bli som når en slår ned oliven,
          som når de siste druene plukkes.
          
   
14 De roper høyt
          og jubler over Herrens velde.
          De roper av glede i vest.
          
   
15 «Så gi ære til Herren i øst,
          til Herren Israels Guds navn
          ved kystene i vest!»
          
   
16 Fra jordens ende hører vi sanger
          til Den rettferdiges pris.

Den siste trengsel
          Men jeg må si:
          Det er ute med meg,
          ute med meg, ve meg!
          Svikere sviker!
          Svik!
          Svikere sviker!
          
   
17 Det blir gru og grav og garn
          for deg som bor på jorden!
          
   
18 Den som flykter fra gru,
          skal falle i grav,
          kommer han seg opp av graven,
          skal han fanges i garnet.
          For slusene i det høye er åpnet,
          og jordens grunnvoller skjelver.
          
   
19 Jorden revner og rister,
          jorden vakler og vingler,
          jorden skjelver og skaker.
          
   
20 Jorden sjangler som en drukken
          og svaier som et skur.
          Synden ligger tungt på den,
          den faller og reiser seg ikke mer.
          
   
21 Den dagen skal Herren straffe
          den høye hær i det høye
          og jordens konger på jorden.
          
   
22 De skal samles som fanger i et hull,
          stenges inne i et fengsel
          og langt om lenge få sin straff.
          
   
23 Da skal månen bli til spott og solen til skamme.
          For Herren over hærskarene er konge
          på Sion-fjellet og i Jerusalem.
          Hans eldste skal se hans herlighet.
Forrige kapittelNeste kapittel

19. januar 2022

Dagens bibelord

Kolossarane 2,16–23

Les i nettbibelen

16Så lat då ingen dømma dykk når det gjeld mat og drikke, høgtider, nymånedagar eller sabbatsdagar. 17Dette er berre skuggen av det som skulle koma, men kroppen høyrer Kristus til. ... Vis hele teksten

16Så lat då ingen dømma dykk når det gjeld mat og drikke, høgtider, nymånedagar eller sabbatsdagar. 17Dette er berre skuggen av det som skulle koma, men kroppen høyrer Kristus til. 18Lat ikkje dei som vil driva med sjølvfornekting og engledyrking, røva sigersprisen frå dykk. Dei går heilt opp i sine eigne syn, og utan grunn blæs dei seg opp av tankar som kjem frå deira eige kjøt og blod, 19og held ikkje fast på han som er hovudet. Ut frå han veks heile kroppen med ein vokster som er av Gud, og blir halden oppe og bunden saman av alle sener og band. 20Når de med Kristus har døydd bort frå grunnkreftene i verda, korleis kan de då leva slik ein gjer i verda, og følgja bod som 21«ta ikkje», «smak ikkje», «rør ikkje»? 22Dette er berre menneskelege bod og lærdomar om ting som er meinte til å brukast og gå til grunne. 23Rett nok har slikt ord på seg for å vera visdom, både sjølvlaga gudsdyrking, sjølvfornekting og mishandling av kroppen. Men det er ingen ting verdt, det tener berre til å gjera kjøtet vårt til lags.