Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salmenes bok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Forrige kapittelNeste kapittel
136Pris Herren, for han er god, evig varer hans miskunn.
          
   
 2 Pris ham som er Gud over alle guder, evig varer hans miskunn.
          
   
 3 Pris ham som er Herre over alle herrer, evig varer hans miskunn.
          
   
 4 Han alene gjør store under, evig varer hans miskunn.
          
   
 5 Han skapte himmelen med forstand, evig varer hans miskunn.
          
   
 6 Han bredte jorden ut over vannet, evig varer hans miskunn.
          
   
 7 Han skapte de store lysene, evig varer hans miskunn,
          
   
 8 solen til å herske over dagen, evig varer hans miskunn,
          
   
 9 månen og stjernene til å herske over natten, evig varer hans miskunn.
          
   
10 Han slo de førstefødte i Egypt, evig varer hans miskunn,
          
   
11 og førte Israel ut derfra, evig varer hans miskunn,
          
   
12 med sterk hånd og utstrakt arm, evig varer hans miskunn.
          
   
13 Han kløvde Sivsjøen i to, evig varer hans miskunn,
          
   
14 førte Israel tvers igjennom, evig varer hans miskunn,
          
   
15 og styrtet farao og hans hær ut i Sivsjøen, evig varer hans miskunn.
          
   
16 Han førte sitt folk i ørkenen, evig varer hans miskunn.
          
   
17 Han slo store konger, evig varer hans miskunn,
          
   
18 drepte veldige konger, evig varer hans miskunn,
          
   
19 amorittenes konge Sihon, evig varer hans miskunn,
          
   
20 kong Og i Basan, evig varer hans miskunn,
          
   
21 og ga deres land til eiendom, evig varer hans miskunn,
          
   
22 til eiendom for Israel, sin tjener, evig varer hans miskunn.
          
   
23 Han tenkte på oss da vi var fornedret, evig varer hans miskunn,
          
   
24 og rev oss ut av våre fienders vold, evig varer hans miskunn.
          
   
25 Han gir mat til alt som lever, evig varer hans miskunn.
          
   
26 Pris Gud i himmelen, evig varer hans miskunn.
Sal 136,6 viser til Sal 24,2+
Sal 136,17 viser til Sal 135,10ff+
Forrige kapittelNeste kapittel

15. mai 2021

Dagens Bibelord

Apostelgjerningane 24,10–21

Les i nettbibelen

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. ... Vis hele teksten

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. 11Du kan lett få stadfest at det ikkje er meir enn tolv dagar sidan eg reiste opp til Jerusalem for å tilbe. 12Og ingen har sett meg diskutera med nokon eller eggja opp folk, verken i tempelet eller i synagogane eller nokon annan stad i byen. 13Dei kan heller ikkje prova det dei no klagar meg for. 14Men det vedgår eg: Eg dyrkar våre fedrars Gud gjennom å følgja Vegen, som dei kallar ei sektlære. For eg trur alt det som er skrive i lova og profetane, 15og eg har den same von til Gud som desse har: at rettferdige og urettferdige ein gong skal stå opp frå dei døde. 16Difor legg eg vinn på alltid å ha eit reint samvit for Gud og menneske. 17Etter mange år kom eg for å gje ei gåve til dei fattige i folket mitt og for å ofra. 18Då var det dei fann meg i tempelet, der eg hadde late meg reinsa. Eg samla ikkje folk om meg og laga ikkje uro. 19Men nokre jødar frå Asia såg meg, og det var dei som burde ha møtt fram for deg og kome med skuldingar, om dei hadde hatt nokon. 20Eller så bør dei som står her, sjølve seia kva dei fann meg skuldig i då eg stod for Rådet. 21Det kan vel ikkje berre vera for det eine ordet eg ropa ut då eg stod framfor dei: ‘Det er for oppstoda frå dei døde eg står for retten her i dag.’»