Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Перше послання до Коринтян

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

< Forrige kapittelNeste kapittel >
3Однак, брати, я не міг говорити до вас як до духовних, але як до тілесних, як до немовлят у Христі.
   

Guds medarbeidere og Guds bygning
3Likevel, søsken, kunne jeg ikke tale til dere som til mennesker som har Ånden. Jeg måtte tale til dere som til mennesker styrt av kjøtt og blod, som til spedbarn i Kristus.
 2 Я годував вас молоком, а не (твердою) їжею, тому що ви не могли (їсти), та й тепер ще не можете,
   
 2 Melk ga jeg dere, ikke fast føde, for det tålte dere ikke. Ja, dere tåler det ennå ikke,
 3 бо ви ще тілесні. Адже коли між вами є заздрість, суперечки [й розділення], то хіба ви не тілесні, хіба ви не поводитеся по-людському?
   
 3 for det er jo fremdeles kjøtt og blod som rår i dere. Når det hersker misunnelse og strid blant dere, er dere ikke da styrt av kjøttet og går fram på menneskers vis?
 4 Бо коли хтось каже: Я — Павлів, а інший: Я — Аполлосів, то чи ж ви не [тілесні] люди?
   
 4 Når én sier: «Jeg holder meg til Paulus» og en annen: «Jeg til Apollos», er dere ikke da som alle andre mennesker?
   
 5 Хто такий Аполлос? Або хто Павло? [Вони тільки] служителі, через яких ви повірили, — кому скільки вділив Господь.
   
 5 Hva er vel Apollos? Og hva er Paulus? Tjenere som hjalp dere til tro! Begge gjorde vi det Herren hadde satt oss til.
 6 Я посадив, Аполлос поливав, та зростив Бог.
   
 6 Jeg plantet, Apollos vannet, men Gud ga vekst.
 7 Тому ні той, хто садить, ні той, хто поливає, не є чимось, але Бог, Який вирощує!
   
 7 Derfor er de ikke noe, verken den som planter eller den som vanner. Bare Gud er noe, han som gir vekst.
 8 Хто садить і хто поливає, є одне; кожний одержить особисту нагороду згідно зі своєю працею.
   
 8 Den som planter og den som vanner, er ett, men de skal få lønn hver etter sitt eget arbeid.
 9 Бо ми є Божими співпрацівниками; ви є Божою нивою, Божою будівлею.
   
 9 For vi er Guds medarbeidere, og dere er Guds åkerland, Guds bygning.
   
10 Згідно з Божою благодаттю, яка мені дана, я, немов той мудрий будівничий, поклав підвалину, а інший будує (на ній). Тож нехай кожний пильнує, як будує!
   
10 I kraft av den nåde Gud har gitt meg, la jeg grunnvollen som en klok byggmester; en annen bygger videre. Men hver enkelt må være nøye med hvordan han bygger.
11 Адже ніхто не може покласти іншої основи, крім уже покладеної, а нею є Ісус Христос.
   
11 Ingen kan legge noen annen grunnvoll enn den som alt er lagt, Jesus Kristus.
12 Коли хто будує на [цій] основі із золота, срібла, коштовного каміння, дерева, сіна (чи) соломи,
   
12 Men om noen bygger på grunnvollen med gull, sølv eller edelstener, med tre, høy eller halm,
13 то діло кожного виявиться; день покаже, бо виявляється вогнем; сам же вогонь і випробує діло кожного, — яким воно є.
   
13 skal det en gang vise seg hva slags arbeid den enkelte har gjort. Herrens dag skal gjøre det klart, for den åpenbarer seg med ild, og ilden skal prøve hvordan den enkeltes verk er.
14 Коли чиєсь діло, яке він збудував, устоїть, той одержить нагороду,
   
14 Om det byggverket noen har reist, blir stående, skal han få sin lønn.
15 а чиє діло згорить, той зазнає шкоди; втім, сам він спасеться, та наче через вогонь.
   
15 Dersom det brenner opp, må han lide tapet. Selv skal han bli frelst, men bare som gjennom ild.
16 Хіба не знаєте, що ви — храм Божий, і що Божий Дух живе в вас?
   
16 Vet dere ikke at dere er Guds tempel, og at Guds Ånd bor i dere?
17 Якщо хто нищить Божий храм, того знищить Бог, адже Божий храм святий, а ним є ви.
   
17 Dersom noen ødelegger Guds tempel, skal Gud ødelegge ham. For Guds tempel er hellig, og dette tempelet er dere.
   
18 Хай ніхто себе не обманює. Якщо комусь між вами здається, що він мудрий у цьому віці, нехай стане нерозумним, аби стати мудрим.
   
18 Ingen må narre seg selv! Hvis noen av dere regner seg som vis i denne verden, la ham da bli en dåre, så han kan bli virkelig vis.
19 Адже мудрість цього світу є безумством у Бога. Як. написано: Він ловить премудрих у їхніх хитрощах.
   
19 For denne verdens visdom er dårskap i Guds øyne. For det står skrevet:
           Han fanger de vise i deres list,
20 І знову: Господь знає думки мудрих, що вони марні.
   
20 og et annet sted:
           Herren kjenner de vises tanker,
           han vet at de er tomme.
21 Тому хай ніхто не хвалиться між людьми, бо все воно ваше:
   
21 Derfor må ingen skryte av å være tilhenger av mennesker. For alt hører dere til,
22 чи Павло, чи Аполлос, чи Кифа, чи світ, чи життя, чи смерть, чи теперішнє, чи майбутнє — усе ваше!
   
22 enten det er Paulus, Apollos eller Kefas, enten det er verden, livet eller døden, det som er nå, eller det som skal komme. Alt hører dere til,
23 Ви ж — Христові, а Христос — Божий. 23 men dere hører Kristus til, og Kristus hører Gud til.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

13. august 2022

Dagens bibelord

1. Mosebok 25,21–34

Les i nettbibelen

21Isak ba til Herren for sin kone, for hun var barnløs. Herren bønnhørte ham, og Rebekka, hans kone, ble med barn. 22Men da barna sloss med hverandre inne i henne, sa hun: «Hvorfor hender det meg noe slikt?» Og hun gikk for å søke råd hos Herren. ... Vis hele teksten

21Isak ba til Herren for sin kone, for hun var barnløs. Herren bønnhørte ham, og Rebekka, hans kone, ble med barn. 22Men da barna sloss med hverandre inne i henne, sa hun: «Hvorfor hender det meg noe slikt?» Og hun gikk for å søke råd hos Herren. 23Herren sa til henne: «To folkeslag er i ditt morsliv, to folk skal skilles før de blir født. Det ene blir sterkere enn det andre, den eldste skal tjene den yngste.» 24Da tiden kom og hun skulle føde, var det tvillinger i morslivet hennes. 25Den første som kom, var rød og hårete som en fell over hele kroppen. De kalte ham Esau. 26Så kom broren; han holdt Esau i hælen med hånden. Derfor kalte de ham Jakob. Isak var seksti år gammel da de ble født. 27Guttene vokste opp, og Esau ble en dyktig jeger, en mann som holdt til ute på marken. Jakob ble en rolig mann som holdt seg ved teltene. 28Isak elsket Esau, for Isak spiste gjerne kjøtt av vilt; men Rebekka elsket Jakob. 29En gang Jakob holdt på å koke suppe, kom Esau hjem fra marken. Han var sliten. 30Esau sa til Jakob: «Skynd deg, gi meg noe å spise av det røde, det røde du har der, for jeg er sliten!» Derfor kalte de ham Edom. 31Men Jakob sa: «Først må du selge meg førstefødselsretten din!» 32Esau svarte: «Se, jeg holder på å dø! Hva skal jeg med førstefødselsretten?» 33«Sverg på det først!» sa Jakob. Så sverget han og solgte førstefødselsretten sin til Jakob. 34Da ga Jakob ham brød og linsesuppe. Han spiste og drakk, reiste seg og gikk. Slik viste Esau forakt for førstefødselsretten.