Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Hosea

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

< Forrige kapittelNeste kapittel >

Guds kjærleik til Israel
11Då Israel var ung,
          fekk eg han kjær,
          frå Egypt kalla eg son min.
          
   
 2 Men jo meir eg ropa på dei,
          dess meir gjekk dei bort frå meg.
          Dei ofra til Baal-gudane,
          tende offereld for gudebilete.
          
   
 3 Det var eg som lærte Efraim å gå
          og tok dei på armen.
          Men dei skjøna ikkje at eg gjorde dei friske.
          
   
 4 Eg drog dei med menneskeband,
          med kjærleiks tau.
          Eg var lik ein som lyfter eit spedbarn opp til kinnet,
          eg bøygde meg ned og gav dei mat.
          
   
 5 Dei skal ikkje venda attende til Egypt,
          men Assur skal vera kongen deira,
          for dei nekta å venda om.
          
   
 6 Sverdet skal rasa i byane deira,
          bryta sund bommane og eta om seg
          for deira planar skuld.
          
   
 7 Folket mitt heng fast ved sitt fråfall frå meg.
          Dei ropar saman til han som er i det høge,
          men han reiser dei ikkje opp.
          
   
 8 Korleis kan eg oppgje deg, Efraim,
          overgje deg, Israel?
          Korleis kan eg oppgje deg som Adma,
          gjera med deg som med Sebojim?
          Hjartet vender seg i meg,
          all mi medkjensle vaknar.
          
   
 9 Eg vil ikkje følgja min brennande vreide,
          ikkje øydeleggja Efraim ein gong til.
          For eg er Gud og ikkje eit menneske,
          heilag midt imellom dykk.
          Eg vil ikkje koma med redsle.
          
   
10 Herren skal dei følgja,
          som ei løve skal han brøla.
          Når han brøler, skal borna hans
          koma skjelvande frå vest.
          
   
11 Skjelvande skal dei koma
          som ein fugl frå Egypt,
          som ei due frå Assur.
          Eg vil la dei bu i husa sine,
          seier Herren.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

24. mai 2022

Dagens bibelord

Efesarane 4,1–9

Les i nettbibelen

1Så legg eg dykk på hjartet, eg som er fange for Herrens skuld, at de må leva eit liv som er verdig det kallet de har fått: 2mildt, audmjukt og tolmodig, så de ber over med kvarandre i kjærleik. ... Vis hele teksten

1Så legg eg dykk på hjartet, eg som er fange for Herrens skuld, at de må leva eit liv som er verdig det kallet de har fått: 2mildt, audmjukt og tolmodig, så de ber over med kvarandre i kjærleik. 3Gjer alt de kan for å ta vare på einskapen i Anden, i den fred som bind saman: 4éin kropp og éin Ande, liksom de fekk éi von då de vart kalla, 5éin Herre, éi tru, éin dåp, 6éin Gud og Far for alle, han som er over alle og gjennom alle og i alle. 7Til kvar einskild av oss er nåden gjeven, alt etter som Kristi gåve blir tilmålt. 8Difor heiter det: Han steig opp i det høge og førte bort fangar, han gav menneska gåver. 9Men at han steig opp, vil ikkje det seia at han først hadde stige ned til det aller lågaste, til jorda?