Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Jesaja

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66

Forrige kapittelNeste kapittel

Gledebod til Jerusalem
40Trøyst,
          trøyst mitt folk,
          seier dykkar Gud.
          
   
 2 Tal til Jerusalems hjarte
          og rop til henne
          at hennar strid er fullført,
          at hennar skuld er betalt,
          at ho har fått dobbelt av Herrens hand
          for alle sine synder.
          
   
 3 Ei røyst ropar:
          Rydd Herrens veg i ørkenen,
          jamn ut i øydemarka
          ein veg for vår Gud!
          
   
 4 Kvar dal skal hevast,
          kvart fjell og kvar haug
          skal senkast.
          Bakkete land skal bli til slette
          og kollane til flat mark.
          
   
 5 Herrens herlegdom
          skal openberra seg,
          alle menneske skal saman sjå det.
          For Herrens munn har tala.
          
   
 6 Ei røyst seier: «Rop ut!»
          Eg seier: «Kva skal eg ropa?»
          «Alle menneske er gras,
          all deira truskap
          er som blomen på marka.
          
   
 7 Graset tørkar bort, blomen visnar
          når Herrens ande blæs på han.
          Sanneleg, folket er gras.
          
   
 8 Graset tørkar bort, blomen visnar,
          men ordet frå vår Gud står evig fast.»
          
   
 9 Gå opp på eit høgt fjell,
          du Sions gledebod!
          Lyft di røyst med kraft,
          Jerusalems gledebod!
          Lyft di røyst, ver ikkje redd!
          Sei til byane i Juda:
          «Sjå, dykkar Gud!»
          
   
10 Sjå, Herren Gud
          kjem med styrke,
          han herskar med sin arm.
          Sjå, løna hans er med han,
          dei han vann, er framfor han.
          
   
11 Han gjeter flokken sin
          som ein gjetar.
          Han samlar lamma med armen,
          lyfter dei opp i fanget,
          leier søyene.

Ingen er som Gud
    12 Kven kan måla opp vatnet i si hole hand,
          måla himmelen med utspente fingrar?
          Kven kan samla støvet på jorda i eit mål,
          vega fjella med vekt
          og haugane på vektskåler?
          
   
13 Kven kan måla Herrens ande
          og gjera sitt råd kjent for han?
          
   
14 Kven har han samrådd seg med
          som kunne gje han forstand,
          læra han rettens veg,
          læra han kunnskap
          og visa veg til innsikt?
          
   
15 Sjå, folkeslaga er
          som ein drope i eit spann,
          som eit støvkorn på vektskåla
          blir dei rekna.
          Sjå, fjerne kystar veg han som støv.
          
   
16 Sjølv Libanon har ikkje ved nok
          og ikkje dyr nok til brennoffer.
          
   
17 Alle folkeslag er ingenting for han,
          som eit tomt ingenting
          reknar han dei.
          
   
18 Kven vil de likna Gud med,
          kva kan de setja opp som liknar på han?
          
   
19 Eit gudebilete?
          Ein handverkar støyper det,
          ein gullsmed kler det med gull
          og smir sølvkjeder til det.
          
   
20 Eit vigsla morbærtre blir valt ut,
          eit tre som ikkje morknar.
          Ein dyktig handverkar blir leita opp,
          for det skal reisast eit gudebilete
          som ikkje vaklar.
          
   
21 Veit de ikkje?
          Høyrer de ikkje?
          Er det ikkje fortalt dykk
          frå opphavs tid?
          Har de ikkje skjøna det
          frå jorda vart grunnlagd?
          
   
22 Han tronar over jordkrinsen,
          og dei som bur der, er som grashopper.
          Han breier himmelen ut som eit slør
          og spenner han ut som eit telt til å bu i.
          
   
23 Han lèt fyrstar bli til inkje,
          herskarane på jorda til tomt ingenting.
          
   
24 Knapt er dei planta, knapt er dei sådde,
          knapt har dei røtt seg i jorda,
          før han blæs på dei så dei visnar
          og stormen ber dei bort som halm.
          
   
25 «Kven vil de likna meg med,
          kven er eg lik?» seier Den heilage.
          
   
26 Lyft auga mot det høge og sjå:
          Kven har skapt alt dette?
          Han som tel stjernehæren,
          fører dei ut
          og kallar dei alle ved namn.
          Hans kraft er så stor og hans styrke så veldig
          at ikkje éin skal mangla.
          
   
27 Kvifor tenkjer du, Jakob,
          kvifor seier du, Israel:
          «Min veg er løynd for Herren,
          min Gud bryr seg ikkje om min rett»?
          
   
28 Veit du ikkje, har du ikkje høyrt?
           Herren er den evige Gud
          som skapte endane av jorda.
          Han blir ikkje trøytt og ikkje sliten,
          ingen kan utforska hans forstand.
          
   
29 Han gjev den trøytte kraft,
          og den som ikkje har krefter,
          gjev han stor styrke.
          
   
30 Gutar blir trøytte og slitne,
          unge menn snublar og fell.
          
   
31 Men dei som ventar på Herren,
          får ny kraft,
          dei lyfter vengene som ørna,
          dei spring og blir ikkje slitne,
          dei går og blir ikkje trøytte.
Forrige kapittelNeste kapittel

25. januar 2022

Dagens bibelord

Apostelgjerningene 9,21–31

Les i nettbibelen

21Alle som hørte på, ble forundret og sa: «Er ikke dette han som i Jerusalem ville utrydde alle som påkaller dette navnet? Kom han ikke hit for å føre dem i lenker til overprestene?» ... Vis hele teksten

21Alle som hørte på, ble forundret og sa: «Er ikke dette han som i Jerusalem ville utrydde alle som påkaller dette navnet? Kom han ikke hit for å føre dem i lenker til overprestene?» 22Men Saulus fikk stadig større kraft, og jødene i Damaskus ble svar skyldig da han viste klart at Jesus er Messias. 23En god stund senere la jødene planer om å drepe ham. 24Saulus fikk høre om denne sammensvergelsen. Døgnet rundt holdt de vakt, også ved byportene, for å få ham drept, 25men disiplene hans fikk ham ut om natten; de firte ham ned langs muren i en kurv. 26Da han kom til Jerusalem, forsøkte han å komme inn blant disiplene. Men alle var redd ham og trodde ikke han var noen disippel. 27Barnabas tok ham da med seg til apostlene. Han fortalte dem hvordan Saulus på veien hadde sett Herren, som hadde talt til ham, og hvordan han i Damaskus hadde forkynt frimodig i Jesu navn. 28Etter dette gikk han inn og ut hos dem i Jerusalem og forkynte fritt og åpent i Herrens navn. 29Han talte og diskuterte med de gresktalende jødene, men de forsøkte å få ham drept. 30Da brødrene fikk vite det, brakte de ham til Cæsarea og sendte ham videre til Tarsos. 31Kirken hadde nå fred over hele Judea og Galilea og Samaria. Den ble bygd opp og levde i ærefrykt for Herren, og den vokste, styrket av Den hellige ånd.