Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

< Forrige kapittelNeste kapittel >
10Kvifor, Herre, er du så langt borte,
          kvifor løyner du deg når folk er i naud?
          
   
 2 I sitt hovmod jagar dei lovlause den som er hjelpelaus,
          men dei blir fanga av sine eigne listige knep.
          
   
 3 Den lovlause skryter av alt han trår etter,
          den griske forbannar, ja, foraktar Herren.
          
   
 4 Den lovlause set nasen i vêret.
          «Han krev meg ikkje til rekneskap!
          Det finst ingen Gud», er alt han tenkjer.
          
   
 5 Likevel lukkast han alltid med det han gjer.
          Det du har fastsett, er for høgt og fjernt for han.
          Han fnyser forakteleg av alle som står imot han.
          
   
 6 Han seier i sitt hjarte: «Eg skal ikkje vakla.
          Så lenge slekt følgjer slekt, skal ulukka aldri nå meg.»
          
   
 7 Munnen hans er full av forbanning, av svik og vald,
          under tunga gøymer han skade og urett.
          
   
 8 Han ligg i bakhald i landsbyane,
          i løynd drep han den skuldlause.
          Auga hans speidar etter den som er verjelaus.
          
   
 9 Han ligg på lur som ei løve i krattet, der ingen ser han,
          han ligg på lur så han kan gripa den som er hjelpelaus.
          Han grip den hjelpelause og dreg han inn i garnet.
          
   
10 Han dukkar seg ned, han krøkjer seg saman,
          og den verjelause fell for hans overmakt.
          
   
11 «Gud gløymer», seier han til seg sjølv.
          «Gud løyner sitt andlet og ser aldri.»
          
   
12 Reis deg, Herre!
          Gud, lyft di hand!
          Gløym ikkje den som er hjelpelaus!
          
   
13 Kvifor skal den lovlause forakta Gud
          og seia i sitt hjarte: «Du krev ikkje til rekneskap»?
          
   
14 Du ser både ulukke og sorg,
          du ser det og tek det i di hand.
          Den verjelause kan gje seg over til deg,
          og den farlause – du er hans hjelpar.
          
   
15 Bryt armen på den som er urettferdig og vond!
          Krev han til rekneskap for hans urett
          så han ikkje må finnast meir!
          
   
16 Herren er konge til evig tid,
          framande folk skal ryddast ut av hans land.
          
   
17 Det dei hjelpelause lengtar etter, høyrer du, Herre,
          du stør deira hjarte, du vender øyra til.
          
   
18 Du hjelper dei farlause og undertrykte til deira rett.
          Menneske skal ikkje lenger bli drivne ut av landet i frykt.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

06. juli 2022

Dagens bibelord

Matteus 7,21–29

Les i nettbibelen

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. ... Vis hele teksten

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. 22Mange skal seia til meg på den dagen: ‘Herre, Herre! Har vi ikkje tala profetord i ditt namn, drive ut vonde ånder i ditt namn og gjort mange mektige gjerningar i ditt namn?’ 23Då skal eg seia det beint ut: ‘Eg har aldri kjent dykk. Gå bort frå meg, de som gjer urett!’ 24Den som høyrer desse orda mine og gjer det dei seier, liknar ein klok mann som bygde huset sitt på fjell. 25Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Men det fall ikkje, for det var tufta på fjell. 26Men den som høyrer desse orda mine og ikkje gjer det dei seier, liknar ein uforstandig mann som bygde huset sitt på sand. 27Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Då fall det, og fallet var stort.» 28Då Jesus hadde fullført denne talen, var folket fulle av undring over læra hans. 29For han lærte dei med myndig tale og ikkje som deira skriftlærde.