Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

< Forrige kapittelNeste kapittel >
102Ei bøn for den hjelpelause når han veiknar og vil ausa ut si klage for Herren.
          
   
 2 Herre, høyr mi bøn,
          lat mitt rop nå fram til deg!
          
   
 3 Løyn ikkje andletet når eg er i naud.
          Vend øyret til meg,
          skund deg, svar når eg ropar!
          
   
 4 For dagane mine kverv som røyk,
          knoklane brenn som eld.
          
   
 5 Hjartet er som gras, solsvidd og visna,
          eg har gløymt å eta mitt brød.
          
   
 6 Eg sukkar og stønnar,
          eg er berre skinn og bein.
          
   
 7 Eg liknar pelikanen i ørkenen,
          eg er som ei ugle blant ruinar.
          
   
 8 Eg ligg vaken,
          eg er som ein einsleg fugl på taket.
          
   
 9 Fienden spottar meg heile dagen.
          Dei som gjer narr av meg,
          bruker namnet mitt til forbanning.
          
   
10 Eg et oske som brød
          og blandar drikken min med tårer,
          
   
11 for du er harm og vreid på meg.
          Du tok meg og kasta meg bort.
          
   
12 Dagane mine er på hell, skuggane blir lange,
          eg visnar bort som gras.
          
   
13 Men du, Herre, tronar til evig tid,
          namnet ditt varer frå slekt til slekt.
          
   
14 Du vil reisa deg og vera mild mot Sion,
          det er tid for å visa henne nåde,
          timen er komen.
          
   
15 Tenarane dine elskar steinane i Sion,
          dei lid med henne som ligg i grus.
          
   
16 Folkeslag skal frykta Herrens namn,
          alle kongane på jorda din herlegdom.
          
   
17 For Herren vil byggja opp att Sion
          og syna seg i sin herlegdom.
          
   
18 Han lyttar når den nakne bed,
          han foraktar ikkje deira bøn.
          
   
19 Dette skal skrivast ned for den komande slekt,
          eit nyskapt folk skal prisa Herren.
          
   
20 Han ser ned frå si heilage høgd.
          Frå himmelen ser Herren mot jorda
          
   
21 for å høyra sukket frå fangane,
          løysa dei som var dømde til døden.
          
   
22 Herrens namn skal forkynnast i Sion,
          hans lov og pris i Jerusalem
          
   
23 når folk og kongerike samlar seg
          for å tena Herren.
          
   
24 Han har brote ned min styrke på vegen
          og forkorta livet mitt.
          
   
25 Eg seier: Min Gud, ta meg ikkje bort midt i livet!
          Dine år varer i slekt etter slekt.
          
   
26 Du grunnla jorda i gammal tid,
          himmelen er eit verk av dine hender.
          
   
27 Dei skal gå til grunne, men du blir verande.
          Dei blir slitne ut som klede,
          du skifter dei ut, og dei er borte.
          
   
28 Men du er den same,
          åra dine tek aldri slutt.
          
   
29 Borna til tenarane dine skal slå seg til ro,
          deira ætt skal vera grunnfest for ditt andlet.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

06. juli 2022

Dagens bibelord

Matteus 7,21–29

Les i nettbibelen

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. ... Vis hele teksten

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. 22Mange skal seia til meg på den dagen: ‘Herre, Herre! Har vi ikkje tala profetord i ditt namn, drive ut vonde ånder i ditt namn og gjort mange mektige gjerningar i ditt namn?’ 23Då skal eg seia det beint ut: ‘Eg har aldri kjent dykk. Gå bort frå meg, de som gjer urett!’ 24Den som høyrer desse orda mine og gjer det dei seier, liknar ein klok mann som bygde huset sitt på fjell. 25Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Men det fall ikkje, for det var tufta på fjell. 26Men den som høyrer desse orda mine og ikkje gjer det dei seier, liknar ein uforstandig mann som bygde huset sitt på sand. 27Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Då fall det, og fallet var stort.» 28Då Jesus hadde fullført denne talen, var folket fulle av undring over læra hans. 29For han lærte dei med myndig tale og ikkje som deira skriftlærde.