Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150
Se film

Les mer om BibleProject.

< Forrige kapittelNeste kapittel >
18Til korleiaren. Av Herrens tenar David, som sa fram orda i denne songen for Herren då Herren hadde berga han frå alle fiendane hans og frå Saul.  2 Han sa:
        
           Herre, du min styrke, eg har deg kjær.
          
   
 3 Herren er mitt berg og mi borg og min utfriar,
          min Gud er fjellet der eg søkjer tilflukt.
          Han er mitt skjold og mi frelse,
          min styrke og mitt vern.
          
   
 4 Eg ropa til Herren, han som får lovsong,
          og eg vart frelst frå mine fiendar.
          
   
 5 Dødens band snørte seg om meg,
          malstraumane skremde meg.
          
   
 6 Dødsrikets band vart spente om meg,
          dødens snarer venta meg.
          
   
 7 I mi naud kalla eg på Herren,
          eg ropa til min Gud.
          Han høyrde meg frå sitt tempel,
          mitt rop nådde hans øyre.
          
   
 8 Då skalv og skaka jorda,
          grunnvollane under fjella riste,
          dei skalv fordi han var harm.
          
   
 9 Røyk steig opp or hans nase,
          øydande eld or hans munn,
          gneistar loga opp frå han.
          
   
10 Han bøygde himmelen og steig ned,
          under føtene hans var mørke skyer.
          
   
11 Han reid på kjeruben, han flaug
          og stupte ned på vindens venger.
          
   
12 Han gjorde mørkret til si gøymsle,
          eit telt av svarte, regntunge skyer.
          
   
13 Frå stråleglansen framfor han fór hagl,
          or skyene kom gloande kol.
          
   
14 Herren torna i himmelen,
          Den høgste lét røysta lyda.
          Hagl og gloande kol!
          
   
15 Han skaut sine piler og spreidde dei,
          han skremde dei med lyn.
          
   
16 Rennene på havbotnen kom til syne,
          grunnvollane under jorda viste seg
          då du truga, Herre,
          då du fnyste av vreide.
          
   
17 Han rette ut handa frå det høge og greip meg,
          drog meg opp or veldige vatn.
          
   
18 Han berga meg frå min mektige fiende
          då dei som hata meg, var for sterke.
          
   
19 På ulukkedagen kom dei imot meg,
          men Herren var mi støtte.
          
   
20 Han førte meg ut i ope land
          og fria meg ut, for han har si glede i meg.
          
   
21 Herren gav meg att for mi rettferd,
          han lønte meg, for mine hender var reine.
          
   
22 Eg hadde halde meg til Herrens vegar
          og ikkje gjort meg skuldig i urett mot min Gud.
          
   
23 Alle hans lover hadde eg for auga,
          hans forskrifter støytte eg ikkje frå meg.
          
   
24 For han var eg heil i mi ferd,
          eg akta meg vel for å synda.
          
   
25 Herren lønte meg for mi rettferd
          då han såg at hendene mine var reine.
          
   
26 Du er trufast mot den som er tru
          og heilhjarta mot den som er heil.
          
   
27 Du viser deg rein mot den som er rein,
          men vrang mot den som fer med svik.
          
   
28 Du frelser eit folk i naud,
          men audmjukar stolte auge.
          
   
29 Herre, du tenner mi lampe,
          min Gud lyser opp mitt mørker.
          
   
30 Med deg kan eg storma mot ein krigarflokk,
          med Guds hjelp kan eg springa over murar.
          
   
31 Guds veg er fullkomen, Herrens ord er reint.
          Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
          
   
32 For kven er Gud om ikkje Herren,
          kven er eit berg om ikkje vår Gud,
          
   
33 den Gud som kler meg i styrke
          og gjer mi ferd heil.
          
   
34 Han gjev meg føter som ei hind
          og lèt meg stå på høgdene.
          
   
35 Han lærer opp hendene mine til krig,
          armane spenner bogen av bronse.
          
   
36 Du gjev meg di frelse til skjold,
          med di høgre hand stør du meg.
          Du bøyer deg ned og gjer meg stor.
          
   
37 Du opnar veg for mine steg,
          anklane mine vaklar ikkje.
          
   
38 Eg jagar mine fiendar og tek dei att,
          eg snur ikkje før eg har gjort ende på dei.
          
   
39 Eg knuser dei så dei ikkje kan reisa seg,
          men ligg falne under mine føter.
          
   
40 Du kler meg med styrke til krigen
          og tvingar mine motstandarar i kne.
          
   
41 Du slår mine fiendar på flukt,
          eg utryddar dei som hatar meg.
          
   
42 Dei ropar, men det er ingen frelsar,
          dei ropar til Herren, men han svarar dei ikkje.
          
   
43 Eg knuser dei til støv for vinden,
          eg trakkar dei ned som søle i gata.
          
   
44 Du bergar meg frå folk i strid.
          Du set meg til hovding over folkeslag.
          Folk eg ikkje kjende, må tena meg.
          
   
45 Dei lyder berre dei høyrer om meg.
          Framande kryp for meg.
          
   
46 Dei framande visnar,
          skjelvande kjem dei ut or sine borger.
          
   
47 Herren lever!
          Velsigna er mitt berg!
          Opphøgd er Gud, min frelsar,
          
   
48 Gud lèt meg få hemn,
          han legg folkeslag under meg.
          
   
49 Han friar meg frå mine fiendar.
          Du lyfter meg over dei som står imot meg,
          og bergar meg frå valdsmenn.
          
   
50 Difor vil eg prisa deg mellom folka, Herre,
          og lovsyngja ditt namn.
          
   
51 Han gjev sin konge store sigrar,
          han viser miskunn mot den han har salva,
          mot David og hans ætt til evig tid.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

08. desember 2022

Dagens bibelord

Jesaja 40,1–5

Les i nettbibelen

1Trøst, trøst mitt folk, sier deres Gud. 2Tal til Jerusalems hjerte og rop til henne at hennes strid er fullført, at hennes skyld er betalt, at hun har fått dobbelt fra Herrens hånd for alle sine synder. ... Vis hele teksten

1Trøst, trøst mitt folk, sier deres Gud. 2Tal til Jerusalems hjerte og rop til henne at hennes strid er fullført, at hennes skyld er betalt, at hun har fått dobbelt fra Herrens hånd for alle sine synder. 3En røst roper: Rydd Herrens vei i ørkenen, jevn ut en vei i ødemarken for vår Gud! 4Hver dal skal heves, hvert fjell og hver haug skal senkes. Bakket land skal bli til slette og kollene til flat mark. 5Herrens herlighet skal åpenbare seg, alle mennesker skal sammen se det. For Herrens munn har talt.

Dagens bibelord

Jesaja 40,1–5

Les i nettbibelen

1Trøyst, trøyst mitt folk, seier dykkar Gud. 2Tal til Jerusalems hjarte og rop til henne at hennar strid er fullført, at hennar skuld er betalt, at ho har fått dobbelt av Herrens hand for alle sine synder. ... Vis hele teksten

1Trøyst, trøyst mitt folk, seier dykkar Gud. 2Tal til Jerusalems hjarte og rop til henne at hennar strid er fullført, at hennar skuld er betalt, at ho har fått dobbelt av Herrens hand for alle sine synder. 3Ei røyst ropar: Rydd Herrens veg i ørkenen, jamn ut i øydemarka ein veg for vår Gud! 4Kvar dal skal hevast, kvart fjell og kvar haug skal senkast. Bakkete land skal bli til slette og kollane til flat mark. 5Herrens herlegdom skal openberra seg, alle menneske skal saman sjå det. For Herrens munn har tala.

Dagens bibelord

Jesaja 40,1–5

Les i nettbibelen

1Jeđđejehket, jeđđejehket mu álbmoga, cealká din Ipmil. 2Sárdnot ustitlaččat Jerusalemii, muitalehket dasa ahte dan šlávvavuohta lea nohkan, ahte dan vealgi lea máksojuvvon, ahte Hearrá lea ráŋggáštan dan guovttegeardásaččat buot dan suttuid dihte. ... Vis hele teksten

1Jeđđejehket, jeđđejehket mu álbmoga, cealká din Ipmil. 2Sárdnot ustitlaččat Jerusalemii, muitalehket dasa ahte dan šlávvavuohta lea nohkan, ahte dan vealgi lea máksojuvvon, ahte Hearrá lea ráŋggáštan dan guovttegeardásaččat buot dan suttuid dihte. 3Jietna čuorvu: Ráhkadehket Hearrái geainnu meahccái, dássejehket ávdin eatnamii geainnu min Ipmilii! 4Leagit bajiduvvojit, várit ja dievát vuoliduvvojit. Luohkkás eatnamat šaddet jalgadassan, ráhpes báikkit duolba eanamin. 5Hearrá hearvásvuohta almmustuvvá, ja buohkat ožžot oaidnit dan. Ná Hearrá lea sárdnon.