Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150
Se film

Les mer om BibleProject.

< Forrige kapittelNeste kapittel >
22Til korleiaren. Etter «Morgonròdens hind». Ein salme av David.
          
   
 2 Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg?
          Kvifor er du så langt borte
          når eg treng hjelp og skrik ut mi naud?
          
   
 3 Min Gud, eg ropar om dagen, men du svarar ikkje,
          eg ropar om natta og finn ikkje ro.
          
   
 4 Men du er Den heilage,
          som tronar over Israels lovsong.
          
   
 5 Til deg sette fedrane si lit,
          dei leit på deg, og du fria dei ut.
          
   
 6 Dei ropa til deg og vart berga,
          dei leit på deg og vart ikkje til skamme.
          
   
 7 Men eg er ein makk og ikkje ein mann,
          spotta av menneske, forakta av folk.
          
   
 8 Alle som ser meg, håner meg,
          vrengjer leppene og rister på hovudet:
          
   
 9 «Han har gjeve seg over til Herren,
          lat han fria han ut og berga han,
          han har då glede i han!»
          
   
10 Du drog meg fram frå mors liv,
          du gjorde meg trygg ved hennar bryst.
          
   
11 Frå eg vart fødd, er eg kasta på deg,
          frå mors liv er du min Gud.
          
   
12 Ver ikkje langt borte frå meg,
          for trengsla er nær,
          og det finst ingen som hjelper.
          
   
13 Store oksar samlar seg om meg,
          stutar frå Basan flokkar seg rundt meg.
          
   
14 Dei spilar opp gapet mot meg
          lik ei løve som brøler og riv sund.
          
   
15 Eg renn bort som vatn,
          alle mine bein har losna.
          Hjartet er som voks, det smeltar inni meg.
          
   
16 Munnen er tørr som eit potteskar,
          tunga er klistra til ganen.
          Du legg meg ned i dødens støv.
          
   
17 Hundar samlar seg om meg,
          ein flokk av valdsmenn kringset meg.
          Dei gjennomborar mine hender og føter.
          
   
18 Kvart bein i kroppen kan eg telja.
          Dei stirer, dei ser på meg.
          
   
19 Dei deler kleda mine mellom seg
          og kastar lodd om kappa.
          
   
20 Men du, Herre, ver ikkje langt borte;
          min styrke, skund deg og hjelp meg!
          
   
21 Berg mitt liv frå sverdet,
          det einaste eg har, frå hundars vald!
          
   
22 Redd meg frå løvegap!
          Du har berga meg frå villoksars horn.
          
   
23 Eg vil fortelja mine brør om ditt namn.
          Midt i forsamlinga vil eg lovprisa deg.
          
   
24 De som fryktar Herren, lov han!
          Heile Jakobs ætt, gjev han ære!
          Ha age for han, heile Israels ætt!
          
   
25 For han har ikkje forakta den som er hjelpelaus,
          og ikkje vendt ryggen til den som lid.
          Han løynde ikkje andletet,
          men høyrde då han ropa om hjelp.
          
   
26 I den store forsamlinga kjem min lovsong frå deg.
          Mine lovnader vil eg halda mellom dei som fryktar han.
          
   
27 Dei hjelpelause skal eta og bli mette,
          dei som søkjer Herren, skal lova han.
          Måtte hjartet deira alltid leva!
          
   
28 Heile jorda skal minnast dette
          og venda om til Herren.
          Alle folk og slekter skal tilbe han.
          
   
29 For kongeveldet høyrer Herren til,
          han herskar over folka.
          
   
30 Alle mektige på jord skal tilbe han,
          alle som stig ned i støvet,
          skal bøya kne for hans andlet.
          Men eg lever for han.
          
   
31 Mi ætt skal tena han.
          Dei skal fortelja om Herren til komande slekter
          
   
32 og kunngjera for eit folk som skal fødast,
          at han har vist si rettferd.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

29. november 2022

Dagens bibelord

Åpenbaringen 21,1–5

Les i nettbibelen

1Og jeg så en ny himmel og en ny jord. For den første himmel og den første jord var borte, og havet fantes ikke mer. 2Og jeg så den hellige byen, det nye Jerusalem, stige ned fra himmelen, fra Gud, gjort i stand og pyntet som en brud for sin brudgom. ... Vis hele teksten

1Og jeg så en ny himmel og en ny jord. For den første himmel og den første jord var borte, og havet fantes ikke mer. 2Og jeg så den hellige byen, det nye Jerusalem, stige ned fra himmelen, fra Gud, gjort i stand og pyntet som en brud for sin brudgom. 3Og jeg hørte fra tronen en høy røst som sa: «Se, Guds bolig er hos menneskene. Han skal bo hos dem, og de skal være hans folk, og Gud selv skal være hos dem. Han skal være deres Gud. 4Han skal tørke bort hver tåre fra deres øyne, og døden skal ikke være mer, heller ikke sorg eller skrik eller smerte. For det som en gang var, er borte.» 5Han som sitter på tronen, sa: «Se, jeg gjør alle ting nye.» Og han la til: «Skriv det ned, for dette er troverdige og sanne ord.»

Dagens bibelord

Openberringa 21,1–5

Les i nettbibelen

1Og eg såg ein ny himmel og ei ny jord. For den første himmel og den første jord var borte, og havet var ikkje meir. 2Og eg såg den heilage byen, det nye Jerusalem, koma ned frå himmelen, frå Gud, gjord i stand lik ei brur som er pynta for sin brudgom. ... Vis hele teksten

1Og eg såg ein ny himmel og ei ny jord. For den første himmel og den første jord var borte, og havet var ikkje meir. 2Og eg såg den heilage byen, det nye Jerusalem, koma ned frå himmelen, frå Gud, gjord i stand lik ei brur som er pynta for sin brudgom. 3Og eg høyrde frå trona ei høg røyst som sa: «Sjå, Guds bustad er hos menneska. Han skal bu hos dei, og dei skal vera hans folk, og Gud sjølv skal vera hos dei. Han skal vera deira Gud. 4Han skal tørka kvar tåre frå auga deira, og døden skal ikkje vera meir, og ikkje sorg og ikkje skrik og ikkje pine. For det som ein gong var, er borte.» 5Han som sit på trona, sa: «Sjå, eg gjer alle ting nye!» Og han sa: «Skriv det opp! For desse orda er pålitelege og sanne.»

Dagens bibelord

Johannes' openberring 21,1–5

Les i nettbibelen

1Ja mun oidnen ođđa almmi ja ođđa eatnama. Ovddit albmi ja ovddit eanan ledje jávkan, iige áhpi lean šat. 2Mun oidnen go bassi gávpot, ođđa Jerusalem, bođii vuolás almmis Ipmila luhtte, ráhkaduvvon nugo moarsi gii lea čiŋahuvvon irgásis. ... Vis hele teksten

1Ja mun oidnen ođđa almmi ja ođđa eatnama. Ovddit albmi ja ovddit eanan ledje jávkan, iige áhpi lean šat. 2Mun oidnen go bassi gávpot, ođđa Jerusalem, bođii vuolás almmis Ipmila luhtte, ráhkaduvvon nugo moarsi gii lea čiŋahuvvon irgásis. 3Ja mun gullen truvnnus alla jiena mii celkkii: “Geahča, Ipmila goahti olbmuid gaskkas! Son ássá sin gaskkas, ja sii šaddet su álbmogin. Ipmil ieš lea sin luhtte. 4Son sihkku sin čalmmiin juohke gatnjala. Jápmin ii leat šat, ii moraš, bárgun iige váivi. Buot mii lei ovdal, lea jávkan.” 5Son gii čohkká truvnnus, celkkii: “Geahča, mun dagan buot ođasin.” Son celkkii: “Čále, dát leat luohtehahtti ja duohta sánit.”