Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

< Forrige kapittelNeste kapittel >
55Til korleiaren. Med strengespel. Ein læresalme. Av David.
          
   
 2 Vend øyret til mi bøn, Gud,
          løyn deg ikkje når eg bed.
          
   
 3 Lytt til meg og gjev meg svar!
          Eg er kvilelaus i mi sut.
          Eg er ute av meg,
   
 4 for fienden ropar,
          dei lovlause trykkjer meg ned.
          Dei velter urett over meg,
          rasande går dei mot meg.
          
   
 5 Hjartet vrid seg i meg,
          eg er gripen av dødsangst.
          
   
 6 Eg skjelv av frykt,
          eg er overvelda av redsle.
          
   
 7 Eg sa: Hadde eg berre venger som dua!
          Då flaug eg bort og fann meg ein bustad.
          
   
 8 Langt av garde ville eg rømma,
          i ørkenen ville eg slå meg ned.
          
   
 9 Eg ville skunda meg i ly
          for rasande vind og storm.
          
   
10 Herre, forvirr dei og kløyv deira tungemål!
          For eg ser vald og strid i byen.
          
   
11 Dag og natt går dei ikring på bymuren.
          Innanfor er ugjerning og urett.
          
   
12 Øydelegging rår der inne,
          svik og vald vik ikkje frå torget.
          
   
13 Var det ein fiende som spotta meg,
          kunne eg bera det.
          Var det ein uven som såg ned på meg,
          ville eg gøyma meg for han.
          
   
14 Men det er du, min like,
          min gode ven og kjenning,
          
   
15 vi som tala fortruleg saman
          og gjekk i festtog i Guds hus.
          
   
16 Lat døden koma over dei,
          lat dei fara til dødsriket midt i livet!
          For dei har vondskap i heim og hug.
          
   
17 Men eg vil ropa til Gud,
          og Herren skal frelsa meg.
          
   
18 Kveld og morgon og midt på dagen
          klagar og sukkar eg,
          og han skal høyra ropet mitt.
          
   
19 Han skal fria meg frå strid og gje meg fred,
          endå mange går mot meg.
          
   
20 Gud skal høyra og audmjuka dei,
          han som tronar frå eldgammal tid.
          For dei forandrar seg ikkje,
          dei fryktar ikkje Gud.
          
   
21 Fienden legg hand på sine vener,
          han bryt si pakt.
          
   
22 Hans tale er glattare enn smør,
          men han har strid i sinne.
          Hans ord er mjukare enn olje,
          men dei er dregne sverd.
          
   
23 Kast di bør på Herren,
          han vil sørgja for deg!
          Han lèt aldri den rettferdige vakla.
          
   
24 Men du er Gud.
          Støyt dei ned i den djupe grava!
          Drapsmenn og svikarar når ikkje halve si levetid.
          Men eg set mi lit til deg.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

06. juli 2022

Dagens bibelord

Matteus 7,21–29

Les i nettbibelen

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. ... Vis hele teksten

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. 22Mange skal seia til meg på den dagen: ‘Herre, Herre! Har vi ikkje tala profetord i ditt namn, drive ut vonde ånder i ditt namn og gjort mange mektige gjerningar i ditt namn?’ 23Då skal eg seia det beint ut: ‘Eg har aldri kjent dykk. Gå bort frå meg, de som gjer urett!’ 24Den som høyrer desse orda mine og gjer det dei seier, liknar ein klok mann som bygde huset sitt på fjell. 25Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Men det fall ikkje, for det var tufta på fjell. 26Men den som høyrer desse orda mine og ikkje gjer det dei seier, liknar ein uforstandig mann som bygde huset sitt på sand. 27Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Då fall det, og fallet var stort.» 28Då Jesus hadde fullført denne talen, var folket fulle av undring over læra hans. 29For han lærte dei med myndig tale og ikkje som deira skriftlærde.