Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

< Forrige kapittelNeste kapittel >
74Ein læresalme av Asaf.
        
          Gud, kvifor har du støytt oss bort for alltid?
          Kvifor flammar din vreide mot dei du gjeter?
          
   
 2 Kom i hug flokken du vann deg i gammal tid,
          din eigen stamme som du fria ut,
          Sion-fjellet der du slo deg ned.
          
   
 3 Gå opp til ruinen som ligg knust for alltid!
          I heilagdomen har fienden øydelagt alt.
          
   
 4 Motstandarane brølte der du samlar ditt folk.
          Sine eigne hærmerke sette dei opp.
          
   
 5 Det var som når ein lyfter øksar i tjukke skogen.
          
   
 6 Slik slo dei sund alt det utskorne
          med øks og med brekkstong.
          
   
 7 Dei sette eld på din heilagdom,
          dei vanhelga og reiv ned
          staden der namnet ditt bur.
          
   
 8 Dei tenkte: «Vi underkuar dei alle saman!»
          Dei brende alle Guds samlingsstader i landet.
          
   
 9 Vi ser ikkje våre eigne merke.
          Profetar finst ikkje lenger.
          Ingen hos oss veit
          kor lenge dette skal vara.
          
   
10 Kor lenge, Gud, skal fienden spotta?
          Skal motstandaren forakta ditt namn for alltid?
          
   
11 Kvifor held du høgre handa tilbake?
          Lyft handa frå fanget
          og gjer slutt på dette!
          
   
12 Men Gud, min konge frå gammal tid,
          du som gjer frelsesverk på jorda,
          
   
13 du kløyvde havet med di makt
          og krasa hovuda til uhyra i vatnet.
          
   
14 Du slo sund hovuda til Leviatan
          og gav han til føde for folket i ørkenen.
          
   
15 Du braut veg for kjelder og bekker,
          du tørka ut mektige elvar.
          
   
16 Din er dagen, og di er natta,
          du sette himmellysa og sola på plass.
          
   
17 Du fastsette alle grenser på jorda,
          sommar og vinter er det du som har skapt.
          
   
18 Hugs dette: Fienden spottar Herren,
          eit folk av dårar foraktar ditt namn.
          
   
19 Gjev ikkje turteldua di til villdyr,
          gløym aldri dine armingars liv!
          
   
20 Vend blikket mot di pakt!
          Landet er fullt av mørke stader
          der valden bur.
          
   
21 Lat ikkje den undertrykte gå bort med skam,
          lat dei fattige og hjelpelause prisa ditt namn!
          
   
22 Reis deg, Gud, og før di sak!
          Hugs at du blir spotta av dårar dagen lang.
          
   
23 Gløym ikkje ropet frå dine fiendar,
          larmen som alltid stig
          frå dei som står deg imot.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

06. juli 2022

Dagens bibelord

Matteus 7,21–29

Les i nettbibelen

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. ... Vis hele teksten

21Ikkje alle som seier til meg: ‘Herre, Herre!’ skal koma inn i himmelriket, men den som gjer det Far min i himmelen vil. 22Mange skal seia til meg på den dagen: ‘Herre, Herre! Har vi ikkje tala profetord i ditt namn, drive ut vonde ånder i ditt namn og gjort mange mektige gjerningar i ditt namn?’ 23Då skal eg seia det beint ut: ‘Eg har aldri kjent dykk. Gå bort frå meg, de som gjer urett!’ 24Den som høyrer desse orda mine og gjer det dei seier, liknar ein klok mann som bygde huset sitt på fjell. 25Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Men det fall ikkje, for det var tufta på fjell. 26Men den som høyrer desse orda mine og ikkje gjer det dei seier, liknar ein uforstandig mann som bygde huset sitt på sand. 27Regnet silte, elvane fløymde, og vindane bles og slo mot huset. Då fall det, og fallet var stort.» 28Då Jesus hadde fullført denne talen, var folket fulle av undring over læra hans. 29For han lærte dei med myndig tale og ikkje som deira skriftlærde.