Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Salmane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150
Se film

Les mer om BibleProject.

< Forrige kapittelNeste kapittel >
78Ein læresalme av Asaf.
        
          Lytt, mitt folk, til mi lov,
          vend øyra til orda frå min munn!
          
   
 2 Eg vil opna munnen og tala i bilete,
          la gåter frå gammal tid strøyma fram.
          
   
 3 Det vi har høyrt og kjenner til,
          det fedrane våre har fortalt oss,
          
   
 4 det løyner vi ikkje for deira born.
          For neste slektsledd
          vil vi lovprisa Herren,
          hans velde og det underfulle han har gjort.
          
   
 5 Han sette opp lovbod i Jakob,
          gav ei lov i Israel
          som han baud våre fedrar
          gjera kjend for sine born,
          
   
 6 så neste slektsledd,
          dei born som sidan vart fødde,
          skulle læra lova å kjenna.
          Dei skulle stå fram
          og kunngjera henne for sine born,
          
   
 7 så dei kunne setja si lit til Gud
          og ikkje gløyma Guds gjerningar,
          men halda hans bod.
          
   
 8 Dei skulle ikkje bli som sine fedrar,
          ei slekt som var trassig og opprørsk,
          ei slekt som ikkje gjorde hjartet fast
          og ikkje var trufast mot Gud i si ånd.
          
   
 9 Efraim-folket, væpna med bogar,
          snudde på stridens dag.
          
   
10 Dei heldt ikkje Guds pakt
          og nekta å følgja hans lov.
          
   
11 Dei gløymde hans gjerningar,
          dei underfulle verk han hadde synt dei.
          
   
12 Han gjorde under for deira fedrar
          i Egypt, på markene ved Soan.
          
   
13 Han kløyvde havet og førte dei over
          medan han lét vatnet stå som ein voll.
          
   
14 Om dagen leidde han dei i ei sky,
          heile natta i ein lysande eld.
          
   
15 Han kløyvde berga i øydemarka
          og lét dei drikka som frå det store djupet.
          
   
16 Han lét bekker strøyma fram or fjellet,
          lét vatnet renna ned som elvar.
          
   
17 Men dei heldt fram med å synda mot han,
          dei trassa Den høgste i det tørre landet.
          
   
18 Dei sette Gud på prøve i sitt hjarte
          då dei kravde mat til seg sjølve.
          
   
19 Dei tala mot Gud.
          Dei sa: «Kan Gud dekkja bord i ørkenen?
          
   
20 Vel slo han på berget så vatnet rann
          og bekkene fløymde fram.
          Men kan han òg skaffa brød
          eller sørgja for kjøt til sitt folk?»
          
   
21 Då Herren høyrde det, vart han harm.
          Ein eld braut ut mot Jakob,
          vreide reiste seg mot Israel
          
   
22 fordi dei ikkje stola på Gud
          og leit på hans frelse.
          
   
23 Han gav bod til skyene i det høge
          og opna himmelens dører,
          
   
24 han lét manna regna over dei til føde,
          han gav dei korn frå himmelen.
          
   
25 Englebrød fekk menneska eta.
          Gud sende mat, og dei vart mette.
          
   
26 Han lét austavinden fara ut frå himmelen,
          førte sønnavinden fram ved si makt.
          
   
27 Han lét kjøt regna ned over dei som støv,
          fuglar så mange som havsens sand.
          
   
28 Midt i leiren lét han dei falla,
          rundt omkring telta.
          
   
29 Dei åt seg meir enn mette,
          han gav dei det dei hadde lyst på.
          
   
30 Men før dei hadde snudd seg bort frå det,
          medan dei enno hadde mat i munnen,
          
   
31 då reiste Guds vreide seg mot dei.
          Dei kraftigaste blant dei drap han,
          Israels unge menn tvinga han i kne.
          
   
32 Likevel heldt dei fram med å synda
          og leit ikkje på hans underfulle verk.
          
   
33 Så lét han deira dagar enda i ein pust,
          deira leveår i redsle.
          
   
34 Når han drap, søkte dei han,
          dei vende om og leita etter Gud.
          
   
35 Dei kom i hug at Gud er deira berg,
          at Gud, Den høgste, er deira utløysar.
          
   
36 Likevel narra dei han med munnen,
          dei laug for han med tunga.
          
   
37 Hjartet heldt ikkje fast ved han,
          dei var ikkje trufaste mot hans pakt.
          
   
38 Men han var miskunnsam,
          han tilgav synda og øydela dei ikkje.
          Gong på gong heldt han att sin vreide
          og sleppte ikkje all sin harme laus.
          
   
39 Han kom i hug at dei var av kjøt og blod,
          vind som fer av stad og ikkje vender attende.
          
   
40 Kor ofte trassa dei han ikkje i ørkenen!
          I øydemarka gjorde dei han sorg.
          
   
41 Stadig sette dei Gud på prøve
          og krenkte Israels Heilage.
          
   
42 Dei hugsa ikkje at han greip inn
          den dagen han fria dei frå fienden,
          
   
43 då han viste sine teikn i Egypt,
          sine underfulle verk på markene ved Soan.
          
   
44 Han gjorde elvane til blod,
          ingen kunne drikka av bekkene.
          
   
45 Han sende insekt som åt dei,
          og frosk som øydela.
          
   
46 Han lét grashoppa gnaga opp avlinga,
          grashoppesvermen fekk grøda.
          
   
47 Han øydela vinstokkane med hagl
          og morbærtrea med frost.
          
   
48 Han sende hagl over feet
          og eld over buskapen.
          
   
49 Han sende mot dei sin brennande vreide,
          harme, sinne og trengsle,
          englar vart sende med ulukke.
          
   
50 Han bana veg for sin vreide
          og sparte dei ikkje for døden,
          men overgav deira liv til pesten.
          
   
51 Han slo alle førstefødde i Egypt,
          førstegrøda av krafta i Hams telt.
          
   
52 Så lét han folket sitt dra ut som sauer,
          i ørkenen førte han dei som ein flokk.
          
   
53 Han leidde dei trygt, dei frykta ikkje,
          havet skylde over fienden.
          
   
54 Han førte dei til sitt heilage land,
          til fjellet hans høgre hand hadde vunne.
          
   
55 Han dreiv folkeslag bort for dei
          og målte ut eigedom til dei med målesnor.
          Han lét Israels stammar flytta inn telta.
          
   
56 Men dei utfordra og trassa Gud, Den høgste,
          og heldt ikkje hans bod.
          
   
57 Dei drog seg tilbake
          og var trulause som sine fedrar,
          dei svikta, lik ein boge som blir slakk.
          
   
58 Med sine offerhaugar gjorde dei han rasande,
          med avgudsbilete gjorde dei han sjalu.
          
   
59 Gud høyrde det og vart harm,
          han vraka Israel heilt og fullt.
          
   
60 Han gav opp sin bustad i Sjilo,
          det teltet han budde i blant menneske.
          
   
61 Han overgav si makt til fangenskap,
          sin glans i handa til fienden.
          
   
62 Han overgav folket sitt til sverdet,
          han vart harm på sin eigedom.
          
   
63 Elden øydde deira unge stridsmenn,
          jentene fekk ingen bryllaupssong.
          
   
64 Prestane deira fall for sverd,
          enkjene fekk ikkje gråta.
          
   
65 Då vakna Herren lik ein som har sove,
          lik ein stridsmann drukken av vin.
          
   
66 Han slo motstandarane sine tilbake
          og gav dei evig skam.
          
   
67 Han vraka Josefs telt,
          han valde ikkje ut Efraims stamme.
          
   
68 Men Judas stamme valde han,
          og Sion-fjellet, som han elskar.
          
   
69 Han bygde sin heilagdom lik den høge himmelen,
          lik jorda, som han grunnla for alltid.
          
   
70 Han valde ut David,
          frå sauekvea henta han sin tenar.
          
   
71 Han førte han bort frå søyene
          så han skulle gjeta Jakob, hans folk,
          og Israel, hans eigedom.
          
   
72 Han gjette dei med eit heilt hjarte
          og leidde dei med kunnig hand.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

09. desember 2022

Dagens bibelord

Lukas 7,24–28

Les i nettbibelen

24Da sendebudene fra Johannes var gått, begynte Jesus å tale til folket om Johannes: «Hva gikk dere ut i ødemarken for å se? Et siv som svaier i vinden? ... Vis hele teksten

24Da sendebudene fra Johannes var gått, begynte Jesus å tale til folket om Johannes: «Hva gikk dere ut i ødemarken for å se? Et siv som svaier i vinden? 25Nei! Hva gikk dere ut for å se? En mann kledd i fine klær? De som går i praktfulle klær og lever i luksus, bor i slott. 26Hva gikk dere da ut for å se? En profet? Ja, jeg sier dere: mer enn en profet! 27Det er om ham det står skrevet: Se, jeg sender min budbærer foran deg, han skal rydde veien for deg. 28Jeg sier dere: Blant dem som er født av kvinner, er ingen større enn Johannes. Men den minste i Guds rike er større enn han.

Dagens bibelord

Lukas 7,24–28

Les i nettbibelen

24Då bodberarane frå Johannes var gått, tala Jesus til folket om Johannes: «Kva gjekk de ut i øydemarka for å sjå? Eit sivstrå som svaiar i vinden? ... Vis hele teksten

24Då bodberarane frå Johannes var gått, tala Jesus til folket om Johannes: «Kva gjekk de ut i øydemarka for å sjå? Eit sivstrå som svaiar i vinden? 25Nei! Kva gjekk de ut for å sjå? Ein mann kledd i fine klede? Dei som er staseleg kledde og lever i overflod, held til i slotta sine. 26Men kva gjekk de ut for å sjå? Ein profet? Ja, eg seier dykk: meir enn ein profet! 27Det er om han dette står skrive: Sjå, eg sender min bodberar føre deg, han skal rydda vegen for deg. 28Eg seier dykk: Ingen av dei som er fødde av kvinner, er større enn Johannes. Men sjølv den minste i Guds rike er større enn han.

Dagens bibelord

Lukas 7,24–28

Les i nettbibelen

24Go Johannesa áirasat leigga mannan, de Jesus sárdnugođii olbmuide Johannesa birra: “Maid dii vulggiidet meahccái oaidnit? Skáhčirago mii sojada biekkas? ... Vis hele teksten

24Go Johannesa áirasat leigga mannan, de Jesus sárdnugođii olbmuide Johannesa birra: “Maid dii vulggiidet meahccái oaidnit? Skáhčirago mii sojada biekkas? 25Vai maid dii vulggiidet oaidnit? Čábbát gárvodan olbmágo? Dat geat gárvodit hearvás biktasiid ja ellet badjelmearálašvuođas, ásset šloahtain. 26Maid dii vulggiidet oaidnit? Profehtago? Profehta fal, ja mun cealkkán didjiide: Son lea eambbo go profehta. 27Son lea dat gean birra lea čállojuvvon: Mun vuolggahan áirasa du ovdal, son ráhkada dutnje geainnu. 28Mun cealkkán didjiide: Ii oktage gii lea riegádan nissonis, leat stuorit go Johannes, muhto buot uhcimusge Ipmila riikkas lea stuorit go son.