Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salmenes bok

Kapittel 38
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Forrige kapittelNeste kapittel
38En salme av David. Til påminning.
          
   
 2 Herre, refs meg ikke i din vrede,
          straff meg ikke i din harme!
          
   
 3 For dine piler har truffet meg,
          din hånd hviler tungt på meg.
          
   
 4 I kroppen er ingenting uskadd,
          for du er harm,
          ikke et bein er helt,
          for jeg har syndet.
          
   
 5 Skylden vokser meg over hodet
          lik en bør som er altfor tung.
          
   
 6 Jeg har stinkende sår som renner av verk
          på grunn av min dårskap.
          
   
 7 Jeg er kroket og nedbøyd,
          jeg går og sørger hele dagen.
          
   
 8 Hoftene mine brenner av smerte,
          ingenting i kroppen er friskt.
          
   
 9 Jeg er kraftløs og knust,
          jeg skriker ut mitt hjertes klage.
          
   
10 Herre, du kjenner min lengsel,
          mitt sukk er ikke skjult for deg.
          
   
11 Hjertet hamrer, kraften svikter,
          selv lyset i øynene har forlatt meg.
          
   
12 Venner og de som står meg nær,
          holder seg borte fra min plage,
          mine nærmeste holder seg på avstand.
          
   
13 De som står meg etter livet,
          setter snarer for meg.
          De som vil meg vondt, snakker om å skade meg,
          de grunner dagen lang på svik.
          
   
14 Men jeg er lik en døv, jeg hører ikke,
          jeg er lik en stum som ikke åpner munnen.
          
   
15 Jeg er lik en mann som ikke hører
          og ikke har svar i sin munn.
          
   
16 Men det er deg, Herre, jeg venter på.
          Du vil svare meg, Herre, min Gud.
          
   
17 Jeg sa: La dem ikke glede seg over meg
          og ikke briske seg når foten min er ustø.
          
   
18 For jeg er nær ved å falle,
          min smerte står alltid for meg.
          
   
19 Ja, jeg bekjenner min skyld
          og sørger over min synd.
          
   
20 Men fiendene lever og er sterke,
          de som hater meg uten grunn, er mange.
          
   
21 De som gjengjelder godt med ondt, står meg imot
          fordi jeg jager etter det gode.
          
   
22 Herre, forlat meg ikke!
          Min Gud, vær ikke langt borte fra meg!
          
   
23 Skynd deg og hjelp meg,
           Herre, min frelse!
Sal 38,2 viser til Sal 6,2+
Sal 38,19 viser til Sal 32,5+
Forrige kapittelNeste kapittel

01. mars 2021

Dagens Bibelord

Galatarane 2,11–16

Les i nettbibelen

11Men då Kefas kom til Antiokia, sa eg han imot, beint opp i andletet, for oppførselen hans dømde han. ... Vis hele teksten

11Men då Kefas kom til Antiokia, sa eg han imot, beint opp i andletet, for oppførselen hans dømde han. 12Før det kom nokre frå Jakob, heldt han måltid saman med dei heidningkristne. Men då dei kom, trekte han seg bort og heldt seg unna, for han var redd dei omskorne. 13På same måten hykla dei andre jødekristne, så til og med Barnabas vart dregen med i hykleriet deira. 14Men då eg såg at dei ikkje gjekk beint fram etter sanninga i evangeliet, sa eg til Kefas så alle høyrde på: «Når du som er jøde, sjølv ikkje lever som ein jøde, men som ein heidning, korleis kan du då tvinga heidningane til å leva som jødar?» 15Vi er av fødsel jødar og ikkje syndarar av heidningætt. 16Men då vi skjøna at ikkje noko menneske blir rettferdig for Gud ved gjerningar som lova krev, men berre ved trua på Jesus Kristus, då sette vi òg vår lit til Kristus Jesus, så vi kunne seiast rettferdige ved trua på Kristus og ikkje ved lovgjerningar. For ved lovgjerningar blir ikkje noko menneske rettferdig.