Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Paulus’ første brev til korintarane

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Forrige kapittelNeste kapittel
13Om eg talar med mennesketunger og engletunger,
          men ikkje har kjærleik,
          då er eg ein ljomande malm eller ei klingande bjølle.
          
   
 2 Om eg har profetisk gåve
          og kjenner alle løyndomar og eig all kunnskap,
          og om eg har all tru så eg kan flytta fjell,
          men ikkje har kjærleik,
          då er eg ingen ting.
          
   
 3 Om eg gjev alt eg eig til mat for dei fattige,
          ja, om eg gjev meg sjølv til å brennast,
          men ikkje har kjærleik,
          då har eg ingen ting vunne.
          
   
 4 Kjærleiken er tolmodig, kjærleiken er velvillig,
          misunner ikkje, skryter ikkje, er ikkje hovmodig.
          
   
 5 Kjærleiken krenkjer ikkje, søkjer ikkje sitt eige,
          er ikkje oppfarande, gøymer ikkje på det vonde.
          
   
 6 Han gleder seg ikkje ved urett,
          men gleder seg ved sanninga.
          
   
 7 Alt held han ut, alt trur han, alt vonar han, alt toler han.
          
   
 8 Kjærleiken tek aldri slutt.
          Profetgåvene skal bli borte,
          tungene skal teia
          og kunnskapen forgå.
          
   
 9 For vi skjønar stykkevis og talar profetisk stykkevis.
          
   
10 Men når det fullkomne kjem,
          skal det som er stykkevis, ta ende.
          
   
11 Då eg var barn, tala eg som eit barn, tenkte eg som eit barn, forstod eg som eit barn.
          Men då eg vart vaksen, la eg av det barnslege.
          
   
12 No ser vi i ein spegel, i ei gåte,
          men då skal vi sjå andlet til andlet.
          No skjønar eg stykkevis,
          men då skal eg kjenna alt fullt ut, liksom eg fullt ut er kjend av Gud.
          
   
13 Så blir dei verande desse tre: tru, von og kjærleik.
          Og størst av dei er kjærleiken.
Forrige kapittelNeste kapittel

21. oktober 2021

Dagens Bibelord

3. Mosebok 19,32–37

Les i nettbibelen

32Du skal reise deg for de grå hår og vise de gamle ære. Du skal frykte din Gud. Jeg er Herren. 33Når en innflytter bor i landet hos dere, skal dere ikke gjøre urett mot ham. ... Vis hele teksten

32Du skal reise deg for de grå hår og vise de gamle ære. Du skal frykte din Gud. Jeg er Herren. 33Når en innflytter bor i landet hos dere, skal dere ikke gjøre urett mot ham. 34Innflytteren som bor hos dere, skal være som en av deres egne landsmenn. Du skal elske ham som deg selv. For dere har selv vært innflyttere i Egypt. Jeg er Herren deres Gud. 35Dere skal ikke gjøre urett mot noen når dere dømmer, når dere bruker lengdemål, vekt eller hulmål. 36Rett vekt og rette lodd, rett efa og rett hin skal dere bruke. Jeg er Herren deres Gud, som førte dere ut av Egypt. 37Dere skal holde alle mine forskrifter og lover og leve etter dem! Jeg er Herren.