Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Første Mosebok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50

Forrige kapittelNeste kapittel

Jakobs velsigning
49Jakob kalla sønene sine til seg og sa: Kom saman, så vil eg fortelja kva som skal henda dykk i dagar som kjem:
          
   
 2 Kom saman og høyr, de Jakobs søner,
          høyr på Israel, far dykkar!
          
   
 3 Ruben, du er min førstefødde,
          mi kraft og den første frukta av min manndom,
          størst i heider, størst i makt.
          
   
 4 Men du brusar over som vatnet,
          difor skal du ingen føremon ha.
          For då du steig opp i senga til far din,
          vanæra du henne
          – i leiet mitt steig han opp.
          
   
 5 Simon og Levi er brør.
          Våpna deira er reiskapar for vald.
          
   
 6 Mi sjel, møt ikkje i deira råd!
          Mi ære, ver ikkje med i deira forsamling!
          For i sinne drap dei menn,
          sjølvrådige skamskar dei oksar.
          
   
 7 Forbanna er sinnet deira, for det er kraftig,
          og raseriet deira, for det er veldig!
          Eg vil splitta dei i Jakob
          og spreia dei ut i Israel.
          
   
 8 Juda, deg prisar brørne dine,
          du har handa på nakken til fienden,
          sønene til far din bøyer seg for deg.
          
   
 9 Ein løveunge er Juda!
          Frå byttet reiser du deg opp, son min.
          Han legg seg til ro og strekkjer seg som ei løve,
          som ei løvinne – kven vekkjer han?
          
   
10 Septer skal ikkje vika frå Juda
          eller herskarstav frå føtene hans
          til eigaren kjem,
          han som folka skal lyda.
          
   
11 Han bind eselet i vinstokken,
          eselfolen i den edle ranka.
          Han vaskar kleda sine i vin,
          kjortelen i drueblod.
          
   
12 Auga hans er mørkare enn vin,
          tennene kvitare enn mjølk.
          
   
13 Sebulon bur ved havsens kyst,
          kysten der skipa legg til,
          grensa hans går til Sidon.
          
   
14 Jissakar er eit velbygd esel
          som ligg mellom to kløvkorger.
          
   
15 Han såg at det var godt å kvila,
          og at landet var fagert.
          Då bøygde han nakken under børa
          og vart ein ufri slave.
          
   
16 Dan skal dømma sitt folk
          som ein av Israels stammar.
          
   
17 Dan skal vera ein slange ved vegen,
          ein giftig orm på stigen.
          Han høgg hesten i hælane
          så ryttaren ryk på ryggen.
          
   
18 – Eg ventar på di frelse, Herre.
          
   
19 Gad blir herja av røvarflokkar,
          men går sjølv til åtak og forfølgjer dei.
          
   
20 Frå Asjer kjem det god mat,
          han set fram kongelege retter.
          
   
21 Naftali er ei hind som spring fritt;
          han talar vakre ord.
          
   
22 Josef er eit ungt frukttre,
          eit ungt frukttre ved kjelda;
          greinene kliv opp etter muren.
          
   
23 Bogeskyttarane gjer han bitter,
          dei skyt på han og strider mot han.
          
   
24 Men bogen hans er stø,
          armar og hender er leduge
          takka vere Jakobs Mektige,
          han som er gjetaren, Israels Fjell,
          
   
25 Gud til far din, han som hjelper deg,
          Den veldige, han som velsignar deg
          med signing frå himmelen der oppe,
          med signing frå djupet der nede,
          med signing frå bryst og morsliv.
          
   
26 Velsigningane frå far din er rikare
          enn velsigningane frå dei evige fjella,
          enn herlegdomen til dei eldgamle høgdene.
          Lat dei koma over Josefs hovud,
          over issen på han
          som er fyrste blant brørne sine!
          
   
27 Benjamin er ein jagande ulv.
          Om morgonen et han rovet,
          om kvelden deler han byttet.
        
28 Dette er alle Israels stammar, tolv i talet, og dette sa far deira til dei. Han velsigna dei og gav kvar av dei si eiga velsigning.
Jakob døyr og blir gravlagd
29 Jakob gav dei dette påbodet: «No skal eg bli sameina med folket mitt. Gravlegg meg då hos fedrane mine i hòla på marka til hetitten Efron! 30 Det er den hòla som er på Makpela-marka, austafor Mamre i Kanaan, det jordstykket som Abraham kjøpte av hetitten Efron for å ha til gravstad. 31 Der gravla dei Abraham og Sara, kona hans; der gravla dei Isak og Rebekka, kona hans; og der gravla eg Lea. 32 Marka og hòla der er kjøpte frå hetittane.»
   
33 Då Jakob hadde gjeve sønene sine dette påbodet, drog han føtene opp i senga. Så anda han ut og vart sameina med folket sitt.
Note: eigaren: Tydinga av den hebr. teksten er usikker.
Note: Dan: >30,6.
Note: Gad: Namnet kan likna på eit hebr. ord for «å overfalla».
Note: ▶Septuaginta har «Naftali er ei eik som breier seg utover, som gjer frukta vakker».
Note: Jakobs Mektige: gammalt namn på Israels Gud.
Note: Gud, Den veldige: >17,1.
Forrige kapittelNeste kapittel

19. oktober 2021

Dagens Bibelord

Jakob 3,4–12

Les i nettbibelen

4Ja, selv store skip, som drives av sterke vinder, kan med et lite ror styres dit styrmannen vil. 5Slik er det også med tungen. Den er en liten kroppsdel, men kan skryte av sin store makt. Ja, en liten ild kan sette den største skog i brann! ... Vis hele teksten

4Ja, selv store skip, som drives av sterke vinder, kan med et lite ror styres dit styrmannen vil. 5Slik er det også med tungen. Den er en liten kroppsdel, men kan skryte av sin store makt. Ja, en liten ild kan sette den største skog i brann! 6Også tungen er en ild, en verden av ondskap blant våre lemmer. Den smitter hele kroppen og setter livshjulet i brann, og selv blir den satt i brann av helvete. 7Alt i naturen, både ville dyr og fugler, krypdyr og fisk, kan temmes og er blitt temmet av mennesket, som selv er en del av naturen. 8Men tungen makter ikke noe menneske å temme, skiftende og ond som den er, full av dødbringende gift. 9Med den lovpriser vi vår Herre og Far, og med den forbanner vi menneskene som er skapt i Guds bilde. 10Fra samme munn kommer det både lovprisning og forbannelse. Slik må det ikke være, mine søsken! 11Strømmer det vel friskt og bittert vann fra samme kilde? 12Mine søsken, kan vel et fikentre bære oliven eller en vinstokk bære fiken? Like lite kan en salt kilde gi friskt vann.