Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salmenes bok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Forrige kapittelNeste kapittel
109Til korlederen. Av David. En salme.
        
          Jeg lovsynger deg, Gud, vær ikke taus!
          
   
 2 For lovløse og svikefulle åpner sin munn mot meg.
          De taler til meg med løgn på tungen,
          
   
 3 omringer meg med hatefulle ord
          og strider mot meg uten grunn.
          
   
 4 Elsker jeg, svarer de med anklager.
          Likevel ber jeg.
          
   
 5 De gir meg ondt for godt,
          hat for kjærlighet.
          
   
 6 Send en lovløs mot ham,
          la en anklager stå fram ved hans høyre side!
          
   
 7 La ham gå domfelt fra retten,
          la hans bønn bli regnet som synd!
          
   
 8 La hans dager bli få
          og en annen overta hans oppdrag!
          
   
 9 La hans barn bli farløse,
          hans kone bli enke!
          
   
10 La barna flakke omkring og tigge,
          gå tiggergang fra ødelagt hjem.
          
   
11 La en långiver ta alt han eier,
          fremmede plyndre frukten av hans strev.
          
   
12 La ingen vise ham miskunn
          eller vise nåde mot hans farløse barn.
          
   
13 La etterkommerne hans bli utryddet
          og navnene strøket i neste slektsledd.
          
   
14 Måtte Herren minnes hans fedres skyld,
          hans mors synd må ikke strykes ut.
          
   
15 Måtte Herren alltid ha dem for øye
          og utrydde minnet om dem på jorden.
          
   
16 For han tenkte aldri på å vise miskunn,
          men jaget de hjelpeløse, fattige og motløse
          for å drepe dem.
          
   
17 Han elsket å forbanne,
          la ham selv bli forbannet!
          Han ville ikke velsigne,
          la velsignelse flykte fra ham!
          
   
18 Han kledde seg i forbannelse som kappe.
          La den trenge inn i ham som vann,
          inn i knoklene som olje.
          
   
19 La den bli som klærne han tar på,
          som et belte han alltid bærer!
          
   
20 La dette være Herrens lønn
          til dem som anklager meg
          og taler ondt om meg.
          
   
21 Du, Gud Herre,
          gjør slik med meg for ditt navns skyld.
          Din miskunn er god, berg meg!
          
   
22 For jeg er hjelpeløs og fattig,
          mitt hjerte er såret.
          
   
23 Jeg går bort som skyggene når de blir lange mot kveld;
          jeg ristes av som en gresshoppe.
          
   
24 Knærne svikter fordi jeg faster,
          jeg blir mager, det er ikke fett på kroppen.
          
   
25 Jeg er blitt til spott,
          de rister på hodet når de ser meg.
          
   
26 Hjelp meg, Herre, min Gud,
          frels meg i din miskunn
          
   
27 så de forstår at det kommer fra din hånd,
          at du har gjort dette, Herre.
          
   
28 De forbanner, men du velsigner.
          De reiser seg, men blir til skamme.
          Din tjener skal glede seg.
          
   
29 La dem som anklager meg, kle seg i vanære
          og hylle seg i skam som i en kappe!
          
   
30 Jeg vil prise Herren med høy røst,
          midt i skaren vil jeg lovsynge ham.
          
   
31 For han står ved den fattiges høyre side
          og hjelper ham mot dem som dømmer.
Forrige kapittelNeste kapittel

01. august 2021

Dagens Bibelord

Matteus 18,21–35

Les i nettbibelen

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! ... Vis hele teksten

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! 23Difor kan himmelriket liknast med ein konge som ville gjera opp rekneskapen med tenarane sine. 24Då han tok til med oppgjeret, førte dei fram for han ein som var skuldig ti tusen talentar. 25Han hadde ikkje noko å betala med, og herren baud at han skulle seljast, både han og kona hans og borna og alt han eigde, så gjelda kunne betalast. 26Men tenaren fall på kne for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg alt saman.’ 27Herren fekk inderleg medkjensle med han, sleppte han fri og ettergav han skulda. 28Då tenaren kom ut, møtte han ein medtenar som skulda han hundre denarar. Han greip medtenaren, tok strupetak på han og sa: ‘Betal det du skuldar!’ 29Medtenaren fall ned for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg.’ 30Men han ville ikkje. Han gjekk av stad og sette medtenaren sin i fengsel; der skulle han sitja til han hadde betalt skulda. 31Då dei andre tenarane såg det som hende, vart dei svært sorgfulle. Dei gjekk til herren sin og fortalde han alt som var hendt. 32Då kalla herren tenaren til seg att og sa til han: ‘Du vonde tenar! Heile skulda ettergav eg deg fordi du bad meg om det. 33Skulle ikkje du òg ha vist miskunn mot medtenaren din, slik eg viste miskunn mot deg?’ 34Og herren vart sint og overgav tenaren til fangevaktarar som skulle mishandla han til han hadde betalt heile skulda. 35Slik skal Far min i himmelen gjera med kvar ein av dykk som ikkje av hjartet tilgjev bror sin.»