Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Femte Mosebok

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

Forrige kapittelNeste kapittel

Moses velsigner Israel
33Dette er den velsignelsen som gudsmannen Moses lyste over israelittene før han døde:
          
   
 2 Herren kom fra Sinai,
          fra Se'ir strålte han fram for dem.
          I lysglans kom han fra Paran-fjellet
          med titusener av hellige,
          som strømmet fram på hans høyre side.
          
   
 3 Ja, han elsker sitt folk.
          Alle hans hellige er i hans hånd.
          De setter seg ved dine føtter
          og tar imot av dine ord.
          
   
 4 Moses ga oss en lov,
          en eiendom for Jakobs forsamling.
          
   
 5 Det sto fram en konge i Jesjurun
          da folkets høvdinger kom sammen
          med stammene i Israel.
          
   
 6 Måtte Ruben leve og aldri dø ut
          og hans menn bli tallrike!
          
   
 7 Dette sa han om Juda:
           Herre, hør på Judas rop
          og la ham komme til folket sitt!
          Med hendene kjemper han for det.
          Vær hans hjelp mot fiendene!
          
   
 8 Om Levi sa han:
          Dine tummim og urim
          skal være hos din trofaste mann,
          han som du satte på prøve ved Massa
          og kjempet mot ved Meriba-kilden.
          
   
 9 Han sa om sin far og mor:
          «Jeg har aldri sett dem.»
          Han kjentes ikke ved sine brødre
          og ville ikke vite av sine barn.
          For de tok vare på ditt ord
          og vernet om din pakt.
          
   
10 De skal lære Jakob dine bud
          og Israel din lov.
          De skal bære fram røkelse til din nese
          og heloffer på ditt alter.
          
   
11 Herre, velsign hans kraft
          og ta vel imot hans henders verk!
          Knus hoftene på hans motstandere og fiender,
          så de aldri reiser seg mer!
          
   
12 Om Benjamin sa han:
           Herrens kjære venn bor trygt og sikkert.
           Herren verner ham hele dagen,
          mellom skuldrene hans får han bo.
          
   
13 Om Josef sa han:
          Måtte Herren velsigne hans land
          med det beste fra himmelen, med dugg,
          og fra havdypet som ligger der nede,
          
   
14 med den fineste avling som modnes i sol,
          og det beste som gror mens månen skifter,
          
   
15 med det ypperste fra de eldgamle fjell,
          det aller beste fra de evige høyder,
          
   
16 med alt godt som fyller jorden,
          og med velvilje fra ham
          som bodde i tornebusken.
          La dette komme over Josefs hode,
          over issen på ham
          som er fyrste blant sine brødre.
          
   
17 Staselig er hans førstefødte okse,
          han har horn som en villokse;
          med dem kan han stange folkene ned
          like til jordens ender.
          Dette er Efraims titusener,
          Manasses tusener av menn.
          
   
18 Om Sebulon sa han:
          Gled deg, Sebulon, når du drar ut,
          gled deg, Jissakar, i dine telt!
          
   
19 De ber folkene komme til fjellet,
          der bærer de fram rette offer.
          De suger til seg fra havets overflod
          og skatter skjult i sanden.
          
   
20 Om Gad sa han:
          Velsignet er han som lar Gad få rom!
          Som en løvinne er Gad der han bor.
          Han river i stykker både arm og hode.
          
   
21 Han valgte den beste del for seg selv,
          der fikk han lodd som en æret hersker.
          Når folkets høvdinger kom sammen,
          satte han i verk Herrens rettferdighet
          og hans dommer i Israel.
          
   
22 Om Dan sa han:
          Dan er en løveunge
          som springer fram fra Basan.
          
   
23 Om Naftali sa han:
          Naftali er mettet med Herrens velvilje
          og fylt av hans velsignelse.
          Han tar land i vest og sør.
          
   
24 Om Asjer sa han:
          Mest velsignet blant sønner er Asjer.
          Han skal være elsket av brødrene sine
          og dyppe sin fot i olje.
          
   
25 Dine bommer skal være av jern og bronse.
          Som dine dager er, skal din styrke være.
          
   
26 Ingen er som Jesjuruns Gud.
          Han rir fram over himmelen
          for å komme deg til hjelp,
          rir på skyene i sin velde.
          
   
27 En bolig er den eldgamle Gud,
          her nede er hans evige armer.
          Han drev fienden bort for deg
          og sa: «Rydd ut!»
          
   
28 Siden bor Israel trygt,
          Jakobs kilde har fred
          i et land med korn og ny vin,
          hvor duggen drypper fra himmelen.
          
   
29 Salig er du, Israel. Hvem er som du?
          Du er et folk som er frelst av Herren,
          ditt vernende skjold og ditt seirende sverd.
          Dine fiender skal krype for deg
          mens du går fram over deres høyder.
5 Mos 33,2 viser til 2 Mos 19,20, Hab 3,3
Note: Paran-fjellet: høyde i Paran-ørkenen. >1 Mos 21,21.
Note: Jesjurun: >32,15.
5 Mos 33,8 viser til 2 Mos 17,2-7, 4 Mos 20,2-13
Note: tummim og urim: hellige gjenstander som ble brukt til loddkasting for å finne Guds vilje. >2 Mos 28,30. ▶prest.
Note: skuldrene: Ordet kan også brukes om åser eller fjellsider. Jf. Jes 11,14.
5 Mos 33,16 viser til 1 Mos 49,26, 2 Mos 3,1-6
Note: fyrste: hebr. nasir, person som er innviet til Gud. Jf. 4 Mos 6,1–21.
Note: over deres høyder: eller «over deres rygger», et uttrykk for militær triumf over fienden. Jf. Jos 10,24; Sal 110,1.
Forrige kapittelNeste kapittel

01. august 2021

Dagens Bibelord

Matteus 18,21–35

Les i nettbibelen

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! ... Vis hele teksten

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! 23Difor kan himmelriket liknast med ein konge som ville gjera opp rekneskapen med tenarane sine. 24Då han tok til med oppgjeret, førte dei fram for han ein som var skuldig ti tusen talentar. 25Han hadde ikkje noko å betala med, og herren baud at han skulle seljast, både han og kona hans og borna og alt han eigde, så gjelda kunne betalast. 26Men tenaren fall på kne for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg alt saman.’ 27Herren fekk inderleg medkjensle med han, sleppte han fri og ettergav han skulda. 28Då tenaren kom ut, møtte han ein medtenar som skulda han hundre denarar. Han greip medtenaren, tok strupetak på han og sa: ‘Betal det du skuldar!’ 29Medtenaren fall ned for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg.’ 30Men han ville ikkje. Han gjekk av stad og sette medtenaren sin i fengsel; der skulle han sitja til han hadde betalt skulda. 31Då dei andre tenarane såg det som hende, vart dei svært sorgfulle. Dei gjekk til herren sin og fortalde han alt som var hendt. 32Då kalla herren tenaren til seg att og sa til han: ‘Du vonde tenar! Heile skulda ettergav eg deg fordi du bad meg om det. 33Skulle ikkje du òg ha vist miskunn mot medtenaren din, slik eg viste miskunn mot deg?’ 34Og herren vart sint og overgav tenaren til fangevaktarar som skulle mishandla han til han hadde betalt heile skulda. 35Slik skal Far min i himmelen gjera med kvar ein av dykk som ikkje av hjartet tilgjev bror sin.»