Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Salomos ordspråk

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

Forrige kapittelNeste kapittel
26Som snø om sommeren og regn under innhøsting,
          like lite passer ære for dåren.
          
   
 2 Lik spurv og svale som flakser og flyr,
          er en grunnløs forbannelse, den rammer ikke.
          
   
 3 Svepe til hesten, tømmer til eselet
          og ris til dårenes rygg!
          
   
 4 Svar ikke dåren like dumt som han spør,
          ellers blir du selv som han.
          
   
 5 Svar dåren like dumt som han spør,
          så han ikke blir vis i egne øyne.
          
   
 6 Den som sender bud med en dåre,
          hugger føttene av seg og drikker vold.
          
   
 7 Kraftløse henger beina på den lamme
          og ordspråk i munnen på dårer.
          
   
 8 Lik den som legger stein i slyngen,
          er den som gir en dåre ære.
          
   
 9 Lik en tornegrein i hånden på en dranker
          er et ordspråk i munnen på dårer.
          
   
10 Lik en bueskytter som sårer alle og enhver,
          er den som hyrer en dåre
          eller folk som tilfeldigvis går forbi.
          
   
11 Lik hunden som snur seg til sitt eget spy,
          er en dåre som gjentar sin dumhet.
          
   
12 Ser du en mann som er vis i egne øyne?
          Det er større håp for dåren enn for ham.
          
   
13 Den late sier: «Det er et villdyr på veien,
          en løve på torget!»
          
   
14 Døren dreier seg på hengslet,
          den late snur seg i sengen.
          
   
15 Den late stikker hånden i fatet,
          men orker ikke føre den til munnen.
          
   
16 Den late er visere i egne øyne
          enn sju som gir kloke svar.
          
   
17 Lik en som drar i ørene på en hund,
          er den som kommer forbi
          og hisser seg opp over en trette
          han ikke har noe med.
          
   
18 Lik en galning som skyter
          brennende og dødelige piler,
          
   
19 er den som bedrar sin venn
          og sier: «Det var bare en spøk.»
          
   
20 Er det slutt på veden, slukner ilden;
          er baktaleren borte, stilner tretten.
          
   
21 Det trengs kull til glør og ved til ild
          og en trettekjær mann til å tenne strid.
          
   
22 Ord fra en baktaler er som lekre retter,
          de glir ned i magen.
          
   
23 Som urent sølv utenpå et leirkar
          er sleipe lepper og et ondt hjerte.
          
   
24 En fiende skaper seg til med leppene,
          men i sitt indre bærer han på svik.
          
   
25 Gjør han stemmen blid, så tro ham ikke,
          for sju avskyelige ting har han i hjertet.
          
   
26 Skjuler han hatet med list,
          blir ondskapen avslørt når folket samles.
          
   
27 Den som graver en grav, faller selv i den,
          den som ruller en stein, får den over seg.
          
   
28 Den som taler med falsk tunge,
          hater sannhet,
          glatt munn fører til fall.
Note: Betydningen av den hebr. teksten er usikker.
Forrige kapittelNeste kapittel

01. august 2021

Dagens Bibelord

Matteus 18,21–35

Les i nettbibelen

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! ... Vis hele teksten

21Då gjekk Peter fram til Jesus og spurde: «Herre, kor mange gonger skal bror min kunna synda mot meg og eg likevel tilgje han? Så mykje som sju gonger?» 22Jesus svara: «Ikkje sju gonger, seier eg deg, men sytti gonger sju! 23Difor kan himmelriket liknast med ein konge som ville gjera opp rekneskapen med tenarane sine. 24Då han tok til med oppgjeret, førte dei fram for han ein som var skuldig ti tusen talentar. 25Han hadde ikkje noko å betala med, og herren baud at han skulle seljast, både han og kona hans og borna og alt han eigde, så gjelda kunne betalast. 26Men tenaren fall på kne for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg alt saman.’ 27Herren fekk inderleg medkjensle med han, sleppte han fri og ettergav han skulda. 28Då tenaren kom ut, møtte han ein medtenar som skulda han hundre denarar. Han greip medtenaren, tok strupetak på han og sa: ‘Betal det du skuldar!’ 29Medtenaren fall ned for han og bad: ‘Ver tolmodig med meg, så skal eg betala deg.’ 30Men han ville ikkje. Han gjekk av stad og sette medtenaren sin i fengsel; der skulle han sitja til han hadde betalt skulda. 31Då dei andre tenarane såg det som hende, vart dei svært sorgfulle. Dei gjekk til herren sin og fortalde han alt som var hendt. 32Då kalla herren tenaren til seg att og sa til han: ‘Du vonde tenar! Heile skulda ettergav eg deg fordi du bad meg om det. 33Skulle ikkje du òg ha vist miskunn mot medtenaren din, slik eg viste miskunn mot deg?’ 34Og herren vart sint og overgav tenaren til fangevaktarar som skulle mishandla han til han hadde betalt heile skulda. 35Slik skal Far min i himmelen gjera med kvar ein av dykk som ikkje av hjartet tilgjev bror sin.»