Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

Tilbake til oversikten

Jesaja

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66

Forrige kapittelNeste kapittel

Lovløshet i Juda
3Se, Herren, hærskarenes Herre,
          tar bort fra Jerusalem og Juda
          støtte og stav:
          hver støtte av brød og hver støtte av vann,
          
   
 2 hver kriger og stridsmann,
          dommer, profet, spåmann og eldste,
          
   
 3 femtimannsføreren og den fornemme mannen,
          rådgiveren, trollmannen
          og den dyktige åndemaneren.
          
   
 4 Så gir jeg dem gutter til ledere,
          villstyringer skal herske over dem.
          
   
 5 Folket blir undertrykt,
          mann av mann og nabo av nabo,
          gutten setter seg opp mot den gamle,
          den lave mot den høye.
          
   
 6 Når en mann tar tak i en annen i farshuset og sier:
          «Du har en kappe, du skal være høvding for oss,
          din hånd skal råde over denne ruinhaugen»,
          
   
 7 da skal den andre ta til orde og si:
          «Jeg kan ikke forbinde sår,
          og i huset mitt finnes verken brød eller klær.
          Sett ikke meg til høvding over folket!»
          
   
 8 For Jerusalem har snublet, og Juda har falt,
          for med ord og gjerninger står de Herren imot,
          og de setter seg opp mot hans herlighet.
          
   
 9 Ansiktene deres vitner mot dem.
          Som Sodoma kunngjør de sin synd
          og skjuler den ikke.
          Ve dem! De fører ulykke over seg selv.
          
   
10 Salig er den rettferdige,
          for det går ham godt,
          og han skal nyte frukten av sine gjerninger.
          
   
11 Ve den urettferdige, ham går det ille,
          han får igjen for det han har gjort.
          
   
12 Folket mitt blir undertrykt av småbarn,
          og kvinner hersker over det.
          Mitt folk, lederne dine villeder deg
          og fører deg på villspor.

Herren holder rettergang
    13 Herren trer fram for å føre sak,
          han står opp for å dømme folkene.
          
   
14 Herren holder rettergang
          med de eldste og stormennene i folket sitt.
          «Det er dere som har beitet vingården snau,
          det er rov fra de fattige i husene deres!
          
   
15 Hvorfor knuser dere mitt folk
          og kverner i stykker den hjelpeløses ansikt?»
          sier Herren, hærskarenes Gud.

Dom over Sions døtre
    16 Herren har sagt:
          Fordi Sions døtre er stolte
          og går med kneisende nakke,
          blunker med øynene,
          tripper omkring
          og klirrer med fotringene sine,
          
   
17 vil Herren la Sions døtre
          få hodet fullt av skurv,
          og Herren vil snaue skallene deres.
        
18 Den dagen skal Herren ta fra dem all stas: fotringene, solsmykkene og halvmånene, 19 øredobbene, armbåndene og slørene, 20 turbanene, fotkjedene og beltene, amulettene og talismanene, 21 fingerringene og neseringene, 22 festklærne, kåpene, sjalene og veskene, 23 speilene, linskjortene, hodeplaggene og skjerfene.
          
   
24 Da blir det stank i stedet for godlukt,
          reip i stedet for belte,
          flintskalle i stedet for frisyre,
          sekkestrie i stedet for stasklær,
          svimerke i stedet for skjønnhet.
          
   
25 Mennene dine skal falle for sverd,
          hæren skal falle i krig.
          
   
26 Sions porter skal sørge og klage,
          hun sitter forlatt på jorden.
Jes 3,4 viser til Fork 10,16f
Jes 3,8 viser til Apg 7,51
Jes 3,9 viser til 1 Mos 19,5, Jer 2,17, Jer 25,7, Hos 13,9, Fil 3,19
Note: Sodoma: >1,10.
Note: vingården: bilde på Israels folk. Jf. 5,1ff.
Jes 3,24 viser til Am 8,10
Forrige kapittelNeste kapittel

15. mai 2021

Dagens Bibelord

Apostelgjerningane 24,10–21

Les i nettbibelen

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. ... Vis hele teksten

10Då gav landshovdingen eit teikn til Paulus, som tok ordet og sa:«Eg veit at du har vore dommar for dette folket i mange år. Difor er det med frimod eg forsvarar meg. 11Du kan lett få stadfest at det ikkje er meir enn tolv dagar sidan eg reiste opp til Jerusalem for å tilbe. 12Og ingen har sett meg diskutera med nokon eller eggja opp folk, verken i tempelet eller i synagogane eller nokon annan stad i byen. 13Dei kan heller ikkje prova det dei no klagar meg for. 14Men det vedgår eg: Eg dyrkar våre fedrars Gud gjennom å følgja Vegen, som dei kallar ei sektlære. For eg trur alt det som er skrive i lova og profetane, 15og eg har den same von til Gud som desse har: at rettferdige og urettferdige ein gong skal stå opp frå dei døde. 16Difor legg eg vinn på alltid å ha eit reint samvit for Gud og menneske. 17Etter mange år kom eg for å gje ei gåve til dei fattige i folket mitt og for å ofra. 18Då var det dei fann meg i tempelet, der eg hadde late meg reinsa. Eg samla ikkje folk om meg og laga ikkje uro. 19Men nokre jødar frå Asia såg meg, og det var dei som burde ha møtt fram for deg og kome med skuldingar, om dei hadde hatt nokon. 20Eller så bør dei som står her, sjølve seia kva dei fann meg skuldig i då eg stod for Rådet. 21Det kan vel ikkje berre vera for det eine ordet eg ropa ut då eg stod framfor dei: ‘Det er for oppstoda frå dei døde eg står for retten her i dag.’»