Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Job

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42

Forrige kapittelNeste kapittel

Sofar: De onde jubler en kort tid
20Da tok Sofar fra Naama til orde og sa:
          
   
 2 Igjen og igjen får jeg opprivende tanker,
          de gjør meg urolig.
          
   
 3 Vel må jeg lytte til refs og hån,
          men min forstands kraft gir meg svar.
          
   
 4 Du vet at slik har det alltid vært,
          helt siden mennesket ble satt på jorden;
          
   
 5 de urettferdige jubler en kort tid,
          den ugudelige gleder seg et øyeblikk.
          
   
 6 Om hans hovmod hever seg himmelhøyt
          og hodet når til skyene,
          
   
 7 går han likevel til grunne som skitt.
          De som så ham, spør: «Hvor er han?»
          
   
 8 Som en drøm flyr han bort, de finner ham ikke.
          Han forsvinner som et syn om natten.
          
   
 9 Øyet som så, ser ham ikke lenger,
          han er ikke på sitt hjemsted.
          
   
10 Barna hans må søke godvilje hos fattige;
          med egne hender må han gi rikdommen tilbake.
          
   
11 Ungdomskraften som fylte beina,
          hviler nå med ham i støvet.
          
   
12 Ondskapen er søt i hans munn,
          han gjemmer den under tungen.
          
   
13 Han smatter på den uten å svelge,
          trykker den mot ganen.
          
   
14 Men maten omdannes i magen,
          blir ormegift i hans indre.
          
   
15 Rikdommen han slukte, kaster han opp.
          Gud driver den ut av magen.
          
   
16 Han suger slangegift,
          hoggormens tunge dreper ham.
          
   
17 Aldri får han se bekker
          eller elver som flyter med honning og rømme.
          
   
18 Maten han har strevd for, vil ut,
          han får den ikke ned.
          Han har ingen glede av rikdommen han vant.
          
   
19 For han knuste fattige og lot dem ligge,
          han røvet til seg hus han ikke hadde bygd.
          
   
20 Han finner ingen ro i sitt indre;
          han kan ikke redde det han har så kjært.
          
   
21 Ingen ting unnslipper fråtsingen,
          derfor varer ikke hans velstand.
          
   
22 I hans store overflod blir det trangt,
          ulykken rammer, med full kraft.
          
   
23 For riktig å fylle magen hans
          sender Gud sin brennende vrede
          og lar det regne over ham med kjøtt.
          
   
24 Han flykter fra våpen av jern,
          men såres av en bronsebue.
          
   
25 Han trekker pilen ut av ryggen,
          drar den blanke spissen ut av galleblæren.
          Redsel kommer over ham.
          
   
26 Stummende mørke skjuler ham.
          En ild som ingen puster til, fortærer ham.
          Ulykken rammer dem som er igjen i hans telt.
          
   
27 Himmelen avdekker hans skyld,
          jorden reiser seg mot ham.
          
   
28 Avlingen han fikk i hus, føres bort,
          skylles vekk på Guds vredesdag.
          
   
29 Slik er skjebnen et urettferdig menneske får av Gud,
          arven som Gud har bestemt.
Forrige kapittelNeste kapittel

19. januar 2022

Dagens bibelord

Kolossarane 2,16–23

Les i nettbibelen

16Så lat då ingen dømma dykk når det gjeld mat og drikke, høgtider, nymånedagar eller sabbatsdagar. 17Dette er berre skuggen av det som skulle koma, men kroppen høyrer Kristus til. ... Vis hele teksten

16Så lat då ingen dømma dykk når det gjeld mat og drikke, høgtider, nymånedagar eller sabbatsdagar. 17Dette er berre skuggen av det som skulle koma, men kroppen høyrer Kristus til. 18Lat ikkje dei som vil driva med sjølvfornekting og engledyrking, røva sigersprisen frå dykk. Dei går heilt opp i sine eigne syn, og utan grunn blæs dei seg opp av tankar som kjem frå deira eige kjøt og blod, 19og held ikkje fast på han som er hovudet. Ut frå han veks heile kroppen med ein vokster som er av Gud, og blir halden oppe og bunden saman av alle sener og band. 20Når de med Kristus har døydd bort frå grunnkreftene i verda, korleis kan de då leva slik ein gjer i verda, og følgja bod som 21«ta ikkje», «smak ikkje», «rør ikkje»? 22Dette er berre menneskelege bod og lærdomar om ting som er meinte til å brukast og gå til grunne. 23Rett nok har slikt ord på seg for å vera visdom, både sjølvlaga gudsdyrking, sjølvfornekting og mishandling av kroppen. Men det er ingen ting verdt, det tener berre til å gjera kjøtet vårt til lags.