Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Jesaja

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66

< Forrige kapittelNeste kapittel >
64Ville du berre flerra himmelen
          og stiga ned
          så fjella dirra for deg,
          som når elden fatar i kvistene,
          som når elden får vatnet til å koka,
          for å læra dine motstandarar å kjenna ditt namn!
          Folkeslag skulle skjelva for ditt andlet
          
   
 2 når du gjorde skremmande gjerningar vi ikkje venta,
          og steig ned så fjella dirra for deg.
          
   
 3 Aldri har nokon høyrt eller lytta til,
          aldri har noko auge sett
          nokon annan gud enn deg
          som kan gjera slikt
          for dei som ventar på han.
          
   
 4 Du møter den som er glad og gjer rett,
          dei som hugsar deg og går dine vegar.
          Sjå, du vart harm når vi synda i gamle dagar,
          men vi vart frelste.
          
   
 5 Alle vart vi som ureine,
          all vår rettferd som ureint tøy.
          Vi visna alle som lauv,
          vår skuld tek oss bort som ein vind.
          
   
 6 Det er ingen som kallar på ditt namn,
          som vaknar opp
          og held fast ved deg.
          For du har løynt andletet for oss
          og gjeve oss over til vår skuld.
          
   
 7 Men no, Herre, er du vår far!
          Vi er leira, du han som formar oss,
          alle er vi verk av di hand.
          
   
 8 Herre, ver ikkje harm,
          hugs ikkje vår skuld for alltid!
          Sjå no hit, alle er vi ditt folk!
          
   
 9 Dine heilage byar har vorte til ørken,
          Sion har vorte ein ørken
          og Jerusalem ei øydemark.
          
   
10 Vårt heilage og herlege tempel,
          der fedrane våre lova deg,
          har elden svidd av.
          Alt vi var glade i, er lagt i ruinar.
          
   
11 Kan du tola dette, Herre,
          teia og audmjuka oss så djupt?

Herren straffar og gjev nåde
65Eg hadde svar til dei som ikkje spurde,
          eg var å finna for dei som ikkje søkte meg.
          Eg sa: «Her er eg! Her er eg!»
          til eit folkeslag som ikkje kalla på mitt namn.
          
   
 2 Heile dagen rekte eg hendene ut
          til eit trassig folk
          som gjekk fram etter eigne tankar
          på vegar som ikkje var gode.
          
   
 3 Alltid gjer folket meg rasande
          rett opp i andletet.
          Dei ofrar slaktoffer i hagane
          og brenner røykoffer på teglstein.
          
   
 4 Dei held til i gravene
          og ligg på løynde stader om natta.
          Dei et svinekjøt
          og koker suppe på ureint offerkjøt.
          
   
 5 Dei seier: «Hald deg unna,
          kom ikkje nær meg,
          for eg er heilag for deg!»
          Slike er røyk i nasen på meg,
          ein eld som brenn heile dagen.
          
   
 6 Sjå, det er skrive opp framfor meg.
          Eg vil ikkje teia før eg har gjort gjengjeld.
          Eg skal gjengjelda dei rett i fanget,
          
   
 7 både for dykkar eigne synder
          og for syndene til fedrane, seier Herren.
          Dei brende røykoffer på fjella og vanæra meg på haugane.
          Eg skal måla opp det dei før har gjort,
          og senda det rett i fanget på dei.
          
   
 8 Så seier Herren:
          Så lenge det finst saft i druene,
          heiter det: «Øydelegg dei ikkje,
          for det er velsigning i dei.»
          Slik skal eg gjera for mine tenarar skuld,
          eg skal ikkje øydeleggja alt.
          
   
 9 Eg lèt ei ætt gå ut frå Jakob,
          frå Juda ein som skal arva mine fjell.
          Mine utvalde skal ta landet i eige,
          og tenarane mine skal bu der.
          
   
10 Då skal Saron bli ein stad der småfe beiter
          og Akor-dalen ein stad der storfe kviler,
          for mitt folk som søkjer meg.
          
   
11 Men de som har forlate Herren
          og gløymt mitt heilage fjell,
          som dekkjer bord for Gad
          og skjenkjer krydra vin for Meni,
          
   
12 dykk gjev eg over til sverdet,
          alle skal de bøya kne for å bli slakta.
          For eg ropa, men de svara ikkje,
          eg tala, men de høyrde ikkje.
          De gjorde det som var vondt i mine auge,
          og valde det eg ikkje ville.
          
   
13 Difor seier Herren Gud:
          Sjå, mine tenarar skal eta,
          men de skal svelta.
          Sjå, mine tenarar skal drikka,
          men de skal tørsta.
          Sjå, mine tenarar skal gleda seg,
          men de skal skamma dykk.
          
   
14 Sjå, mine tenarar skal jubla av hjartans lyst,
          men de skal skrika av hjartesorg
          og klaga av ei sundbroten ånd.
          
   
15 Det namnet de lèt etter dykk,
          skal mine utvalde bruka som forbanning:
          «Måtte Herren Gud la deg døy!»
          Men tenarane sine skal han kalla
          med eit anna namn.
          
   
16 Den som velsignar seg i landet,
          skal velsigna seg ved den trufaste Gud,
          og den som sver i landet,
          skal sverja ved den trufaste Gud.
          For no er dei første trengslene gløymde,
          ja, dei er løynde for auga mine.

Det nye Jerusalem
    17 Sjå, eg skaper ein ny himmel og ei ny jord.
          Ingen skal minnast dei første ting,
          ingen skal tenkja på dei.
          
   
18 Gled og fryd dykk til evig tid
          over det som eg skaper!
          For sjå, eg skaper Jerusalem om til fryd
          og folket der til glede.
          
   
19 Eg vil fryda meg over Jerusalem
          og gleda meg over mitt folk.
          Aldri meir skal det høyrast
          gråt eller klageskrik i byen.
          
   
20 Der skal det ikkje lenger finnast spedborn
          som berre blir nokre dagar gamle,
          eller gamle som ikkje når sine dagars fulle mål.
          Ung er den som døyr hundre år gammal,
          den som ikkje blir hundre, må vera forbanna.
          
   
21 Dei skal byggja hus og sjølve bu i dei,
          planta vinmarker og sjølve eta frukta.
          
   
22 Dei skal ikkje byggja så andre får bu
          og ikkje planta så andre får eta.
          Så gamle som trea
          skal folket mitt bli,
          mine utvalde skal sjølv få slita ut
          det dei har laga med eigne hender.
          
   
23 Dei skal ikkje streva til inga nytte
          og ikkje føda til brå død.
          For dei er ei ætt velsigna av Herren,
          dei skal ha etterkomarar hos seg.
          
   
24 Før dei ropar, skal eg svara,
          medan dei enno talar, vil eg høyra.
          
   
25 Ulven og lammet skal beita saman,
          og løva skal eta halm som oksen,
          men slangen skal ha støv til mat.
          Det finst ikkje vondskap eller øydelegging
          på heile mitt heilage fjell, seier Herren.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

27. september 2022

Dagens bibelord

Hebrearane 1,10–14

Les i nettbibelen

10Og vidare: Du, Herre, grunnla i opphavet jorda, og himmelen er eit verk av dine hender. 11Dei skal gå til grunne, men du blir verande. Dei skal alle eldast som klede. ... Vis hele teksten

10Og vidare: Du, Herre, grunnla i opphavet jorda, og himmelen er eit verk av dine hender. 11Dei skal gå til grunne, men du blir verande. Dei skal alle eldast som klede. 12Du rullar dei saman som ei kappe, dei blir utskifte som klede. Men du er den same, åra dine tek aldri slutt. 13Men har han nokon gong sagt til ein av englane: Set deg ved mi høgre hand til eg får lagt dine fiendar som skammel for dine føter? 14Er dei ikkje alle ånder som tener Gud og blir utsende for å hjelpa dei som skal få frelsa i arv?