Bibelsøk

Søk
Velg oversettelse
Hvor finner jeg...

.

Tilbake til oversikten

Job

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42

< Forrige kapittelNeste kapittel >
41Ingen er så uvøren at han vekker Leviatan.
          Hvem kan da stå seg mot meg?
          
   
 2 Hvem ga meg noe først så jeg skulle gi ham noe igjen?
          Alt under himmelen tilhører meg!
          
   
 3 Jeg vil ikke tie om Leviatan,
          om hans styrke og flotte skikkelse.
          
   
 4 Hvem kan rive av ham skinnet
          eller trenge inn i hans doble panser?
          
   
 5 Hvem kan åpne gapet på ham?
          Det står skrekk av tanngarden hans!
          
   
 6 Langs ryggen løper rekker av skjold,
          lukket tett som med segl.
          
   
 7 Det ene slutter inntil det andre,
          ikke et pust kommer inn mellom dem.
          
   
 8 Skjoldene henger fast sammen,
          griper inn i hverandre og kan ikke skilles.
          
   
 9 Lys stråler fram når han nyser,
          øynene hans er som morgenrøden.
          
   
10 Fra gapet går flammer av ild,
          gnister spruter fram.
          
   
11 Røyk kommer fra neseborene
          som fra en kokende gryte over brennende siv.
          
   
12 Pusten setter kull i brann,
          en flamme står ut av gapet.
          
   
13 Styrke har han i nakken.
          Redsel hopper foran ham.
          
   
14 Kjøttvalkene er faste,
          de sitter som støpt, disser ikke.
          
   
15 Hans hjerte er fast som stein,
          fast som den nederste kvernsteinen.
          
   
16 Når han reiser seg, grøsser gudene,
          de er lammet av redsel.
          
   
17 Om sverdet treffer, biter det ikke på ham,
          og heller ikke kastevåpen, spyd eller pil.
          
   
18 Han akter jern som var det strå
          og bronse som morkent tre.
          
   
19 Ingen pil fra buen kan jage ham.
          Stein fra slyngen er som halmstrå mot ham.
          
   
20 Som halmstrå akter han også klubben,
          og han ler mot susende sabler.
          
   
21 Under er han som skarpe potteskår,
          han setter spor som en treskeslede i gjørme.
          
   
22 Han setter dypet i kok som en gryte,
          lar havet boble som salve i gryta.
          
   
23 Bak ham ligger lyset som en sti,
          som om havdypet hadde fått sølvhår.
          
   
24 Ingen på jorden er som han,
          skapt helt uten frykt.
          
   
25 Han setter blikket i alt som er høyt,
          han er konge over alle stolte rovdyr.
< Forrige kapittelNeste kapittel >

30. september 2022

Dagens bibelord

1. Korintar 15,35–45

Les i nettbibelen

35Men no kunne nokon seia: «Korleis står dei døde opp? Kva slag kropp har dei?» 36Å, uvituge menneske! Det du sår, gjev ikkje nytt liv utan at det døyr. 37Og det du sår, er ikkje det akset som veks opp, men eit nake korn, anten det er av kveite eller av anna såkorn. ... Vis hele teksten

35Men no kunne nokon seia: «Korleis står dei døde opp? Kva slag kropp har dei?» 36Å, uvituge menneske! Det du sår, gjev ikkje nytt liv utan at det døyr. 37Og det du sår, er ikkje det akset som veks opp, men eit nake korn, anten det er av kveite eller av anna såkorn. 38Men Gud lèt det få den skapnad som han har vilja, kvart slag korn sin eigen skapnad. 39Ikkje alt kjøt er av same slag. Det er eitt slag kjøt i menneske, eitt i fe, eitt i fugl, eitt i fisk. 40Og det finst himmelske kroppar og jordiske kroppar; ein glans har dei himmelske, ein annan dei jordiske. 41Ein glans har sola, ein annan har månen og ein annan stjernene. Den eine stjerna lyser med klårare glans enn den andre. 42Slik er det òg med oppstoda frå dei døde. Det som blir sådd, er forgjengeleg. Men det som står opp, er uforgjengeleg. 43Det blir sådd i vanære, det står opp i herlegdom. Det blir sådd i vanmakt, det står opp i kraft. 44Det blir sådd ein kropp som hadde sjel, det står opp ein åndeleg kropp.Så visst som det finst ein kropp med sjel, finst det òg ein åndeleg kropp. 45Slik står det skrive: Det første mennesket, Adam, vart til ei levande sjel. Den siste Adam vart ei ånd som gjev liv.