Abraham og Isak

Abram var gammal, og Sarai fekk ingen barn.
Likevel sa Gud: «Du skal bli far til mange folkeslag.
Frå no av skal du heite Abraham – far til mange.
Sarai skal heite Sara – mor til kongar.
Lev for ansiktet mitt – ver heil i alt du gjer!»

Åra gjekk, men omsider
blei det slik Gud hadde lova.
Magen til Sara voks, og ho lo av glede.
Då sonen blei fødd, kalla ho han Isak.
Namnet betyr «han skal le».
Den vesle guten voks, til glede for alle.

Men ein dag sette Gud Abraham på prøve.
Gud sa: «Abraham! Ta med deg Isak,
sonen din som du er så glad i,
dra til Moria-fjella for å ofre til meg,
og bruk sonen din som offerlam!»

Det var ei mørk natt for Abraham.
Men neste morgon gjorde han eselet klart,
tok med seg ved og mat, tenarar og sonen.
Etter tre dagar såg dei fjellet dei skulle til.

Han tok berre med seg veden og Isak opp.
Dei gjekk saman, dei to, og Isak sa:
«Du far? Kvar er offerlammet vårt?»
«Gud vil sjå seg ut eit lam», svarte Abraham.
Dei gjekk vidare opp mot fjellet, dei to.

Oppe på fjellet bygde Abraham eit alter,
la veden på plass og gjorde alt klart,
men det dukka ikkje opp noko offerlam.

Då tok han Isak, la han på alteret,
la sonen som han var så glad i, på veden,
løfta kniven, såg bort, var klar.
Då ropte Herrens engel: «Stans!
Gjer ikkje guten noko!»

Og då Abraham såg seg rundt,
såg han ein vêr som hang fast
i eit kratt bak han.
Dei la vêren på veden, ofra og brende han.

Då ropte Herrens engel igjen:
«Fordi du gjorde dette og ikkje sparte
den einaste sonen din, vil eg velsigne deg rikt.
Slekta di skal bli talrik som stjernene.
Fordi du høyrde på meg,
skal alle folkeslag vere velsigna ved deg.»

Då gjekk Abraham og Isak tilbake.
Dei fann tenarane og eselet
og kom seg heim til Sara.
Der venta nyheita om at ei jente var fødd
hos ein av slektningane i Nahors by.
Ho heitte Rebekka.
«Framtida ser lys ut, Isak»,
sa Sara til sonen sin og smilte.

Les historia i Bibelen

1Herren tok seg av Sara slik han hadde sagt. Det han hadde lova, gjorde Herren for Sara. 2Sara vart med barn og fødde ein son til Abraham på hans gamle dagar, ved den tid Gud hadde sagt han. 3Abraham kalla den nyfødde son sin, som Sara hadde fødd han, for Isak. 4Og Abraham omskar Isak, son sin, då han var åtte dagar gammal, slik Gud hadde pålagt han. 5Abraham var hundre år gammal då han fekk Isak, son sin. 6Då sa Sara: «Gud har fått meg til å le. Og alle som høyrer dette, kjem til å le med meg.» 7Og ho sa: «Kven skulle vel sagt til Abraham at Sara skulle få barn å amma! Og så har eg fødd han ein son på hans gamle dagar.»

Les i nettbibelen

1Ei tid etter at dette hadde hendt, sette Gud Abraham på prøve. Han sa til han: «Abraham!» Og han svara: «Ja, her er eg.» 2Då sa han: «Ta son din, den einaste, Isak, han som du elskar, og dra til landet Moria! Der skal du ofra han som brennoffer på eit av fjella, det som eg seier deg.» 3Tidleg neste morgon stod Abraham opp, leste på eselet sitt og tok med seg to av tenestegutane sine og Isak, son sin. Han kløyvde ved til brennofferet, og så gav han seg i veg til den staden Gud hadde sagt. 4Tredje dagen såg Abraham opp og fekk auge på staden i det fjerne. 5Då sa Abraham til tenestegutane: «Ver her med eselet. Eg og guten vil gå bort dit og tilbe, og så kjem vi tilbake til dykk.» 6Abraham tok offerveden og la han på Isak, son sin. Sjølv tok han elden og kniven i handa, og så gjekk dei saman, dei to. 7Då sa Isak til Abraham, far sin: «Du far!» Og han svara: «Ja, son min.» Han sa: «Sjå, her er elden og veden, men kvar er brennofferlammet?» 8Abraham svara: «Gud vil sjølv sjå seg ut eit brennofferlam, son min.» Og så gjekk dei saman, dei to. 9Då dei kom til den staden Gud hadde sagt, bygde Abraham eit altar der og la veden til rette. Så batt han Isak, son sin, og la han på altaret, oppå veden. 10Og Abraham rette ut handa og tok kniven for å slakta son sin. 11Men Herrens engel ropa til han frå himmelen og sa: «Abraham, Abraham!» Og han svara: «Ja, her er eg!» 12Han sa: «Legg ikkje hand på guten og gjer han ikkje noko! For no veit eg at du fryktar Gud, sidan du ikkje sparte din einaste son for meg.» 13Då Abraham såg opp, fekk han auge på ein vêr som hang fast etter horna i eit kratt rett bak han. Abraham gjekk bort, tok vêren og ofra han som brennoffer i staden for son sin. 14Abraham kalla den staden « Herren ser». Den dag i dag seier dei: «På fjellet der Herren lèt seg sjå.» 15Då ropa Herrens engel til Abraham frå himmelen for andre gong 16og sa: «Eg sver ved meg sjølv, seier Herren: Fordi du gjorde dette og ikkje sparte din einaste son, 17vil eg velsigna deg rikt og gjera ætta di talrik som stjernene på himmelen og som sanden på havsens strand. Di ætt skal ta fiendens portar. 18Ved di ætt skal alle folkeslag på jorda velsigna seg fordi du høyrde på meg.» 19Så gjekk Abraham tilbake til tenestegutane sine. Dei drog av stad saman med han til Beer-Sjeba. Og Abraham vart buande der. 20Ei tid etter at dette hadde hendt, vart det meldt til Abraham: Sjå, Milka òg har fødd søner til bror din, Nahor: 21Us, den førstefødde, Bus, bror hans, Kemuel, far til Aram, 22Kesed, Haso, Pildasj, Jidlaf og Betuel. 23Betuel vart far til Rebekka. Desse åtte fødde Milka til Nahor, bror til Abraham.

Les i nettbibelen